Sen gideli dokuz ay oldu, elim kalem tutmuyor.
Onca derin hatıralarınsa, bir türlü uyutmuyor.
Kafamda bir yer yaptı, unutulmaz kederin.
Öyle bir yaram var ki, kapanmıyor, ve derin.
Dağ başında içimden, hep haykırmak geliyor!
Avzunmuyor hiçbir yerde, içim, içim yiyor!
Sen kimseyi hiçbir zaman incitmeyen biriydin.
Bu karmaşık dünyada, neden fazla iyiydin?!
Hep içine kapandın, belli ki çok sabrettin.
Olan gene sana oldu, sen kendini tükettin!
Haklı olduğunda keşke, kendini savunsaydın
Keşke gelen darbelere, sen de karşı dursaydın.
İnancımız ise hep de, hak, hukuktan bahseder.
Şu İslâm aleminde tam. Bana icraat göster!
Bu mübarek günlerimiz, hele bir de olmasa.
Ne din, ne hak, hukuk, infak, bize olmayacak tasa!
Bir haklı davada senin, sert duruşunu gördüm.
Hemen pek çok yerde inan, o duruşunla övündüm!
Ama tüm dünya öyleyse, bunu sen durduramazsın.
Öyle bir ortamda heyhat, sen huzur bulamazsın.
Bunu bilen yaratan, seni tez aldı elimizden.
Ama acın ve adın hiç, düşmüyor dilimizden.
Dokuz ay oldun gideli, belki sen huzurdasın.
Bana sorsan inan bende, hiç bitmeyecek yasın.
19.04.2022
