15 Ocak 2013 Salı 02:00:00
Yatsı namazından sonra, daha uyumadan veya bir miktar uyuduktan sonra, kılınacak nafile namaza “gece namazı”denir. Bir miktar uyuduktan sonra kalkılıp kılınırsa “Teheccüd” adını alır. Teheccüd namazı iki rekettan on iki rekâta kadardır. İki rekâtta bir selam verilmesi daha faziletlidir. (Muhammed Bin Abdullah Hanî, Âdâb, s. 264)
Teheccüd namazı, Rasul-i Ekrem -sallallahü aleyhi ve sellem- Efendimize vacip yani farz hükmündeydi. Bu namaz O’nun ümmeti için sünnet-i müekkededir.
“Gece namazına devam ediniz. Zira bu sizden önceki salihlerin ibadetidir. Çünkü gece ibadeti, Allah’a yakınlık günahlara kefaret olup insanı bedeni hastalıklardan korur ve günahlardan uzaklaştırır.” (Tirmizi, Deavât, 101)
Allâh Teâlâ çok sevdiği ve kâinâtı hürmetine yarattığı Sevgili Habibi’ne daha fazla lütuflarda bulunmak için teheccüd namazını ona farz kılmıştı.
“Gecenin bir kısmında da sadece sana mahsus bir nafile olmak üzere uykudan kalk,
Kur’ân ile teheccüd namazı kıl, Yakındır ki Rabbin seni bir Makam-ı mahmuda eriştire.” (el-İsrâ/17/79) Rasulullah -sallallâhu aleyhi ve selem- Efendimiz gece namazını hiç terk etmezdi. Öyle ki hastalanacak veya ağırlık hissedecek olsa oturarak kılardı. (Ebû Dâvûd, Tatavvu’, 18)
“Sabah namazından önce kılınan iki rek’at nâfile namaz dünyanın tamamından daha hayırlıdır.” (Müslim, Salâtu’l-Müsâfirîn, 96) buyururdu. Gözümün nûru diye tavsif ettiği namazı geceleri daha bir iştiyak ve arzû ile kılardı. Ayakları şişecek kadar kendinde geçerek kıldığı teheccüd namazına olan iştihâsını şöyle dile getirmişti:
“Allâh her peygamberde belirli birşeye karşı aşırı bir istek yaratmıştır. Benim en çok hoşlandığım şey de gece ibâdetidir…” (Heysemî, Mecmau’z-zevâid, II, 271)
Allâh’a yaklaştıran en mühim ibâdet olması hasebiyle ümmetinin de bu nimetten nasiblenmelerini arzû ederlerdi. Öncelikle yakın akrabasından tebliğe başlayan Efendimiz, bir gece Ali ile Fâtımâ -radıyallâhu anhümâ-‘nın kapısını çalmış ve onlara:
—Namaz kılmayacak mısınız? (Buhârî, Teheccüd, 5) buyurarak geceyi boş geçirmemelerini istemişti.
Diğer ashâbına da:
“Aman gece kalkmaya gayret edin! Çünkü o sizden önceki sâlih kimselerin âdeti ve Allah’a yakınlıktır. (Bu ibâdet) günahlardan alı kor, hatalara kefâret olur ve bedenden dertleri giderir.” (Tirmizî, De’avât, 101) buyurarak onları gece namazı kımaya özendirmişti.
Âile içinde kadın ve erkeğin Allâh’a ibâdet ve sâlih ameller işleme husûsunda birbirlerine destek olmalarının önemine dikkat çeken Efendimiz -sallallâhu aleyhi ve sellem- bilhassa gece namazına kalkmada bu yardımlaşmanın daha da önemli neticeler hâsıl edeceğini şöyle ifâde etmiştir:
“Geceleyin kalkıp namaz kılan, hanımını da kaldıran, kalkmazsa yüzüne su serperek uyandıran kimseye Allah rahmet etsin. Aynı şekilde geceleyin kalkıp namaz kılan, kocasını da uyandıran, uyanmazsa yüzüne su serperek uykusunu kaçıran kadına da Allah rahmet etsin.” (Ebû Dâvud, Tatavvu, 18, Vitir, 13)
Hazret-i Ali radyallâhu anhden: Resûl-i Ekrem salla’ilâhı aleyhi vesellem Efendimiz:
—”Cennette dışı içinden, içi de dışından görülen (şeffaf) köşkler vardır, “buyurdu. Bunun üzerine bir bedevi kalkarak: — Yâ Resûlallah! Onlar kimler içindir?
Diye sordu. Peygamber Efendimiz:
—”Yumuşak ve tatlı konuşan, yemek yediren, oruca devam eden, insanlar uykuda iken namaz kılanlar içindir” buyurdu. (Tirmizi Ahmed b, Hanbel ve İbn-i Hibbân
Şeytana Taş Çıkartan Adam
Adamın birisi çölde tek başına yolculuk ederken, insan kılığına bürünen şeytan adama yaklaşarak yol arkadaşlığı teklif eder. Adamın teklifi kabul etmesiyle birlikte yol arkadaşlığı başlar.
Adam ile şeytan yollarına devam ederlerken vakit boyuna ilerler, akşam olur gün batar, sabah olur gün doğar. Şeytanın kafası bir noktaya takılır. Bakar ki adam da ne sabah, ne öğlen ne de ikindi, akşam ve yatsı namazı var. Hiç birini kılmıyor. Yorulup mola verdikleri bir anda şeytan koşarak adamın yanından uzaklaşır. Adam şeytanın arkasından bağırıp:
“-Nereye gidiyorsun beni böyle bırakıp, insan hiç yol arkadaşını terkeder mi? “ der.
Bunun üzerine şeytan duraklayarak adama şu ibret dolu cevabı verir:
“—Arkadaş ben ömrümde bir kere Allah’ın emrine karşı geldim, Âdem’e secde etmedim, o yüzden Allah’ın gazabına uğradım, lanetlendim, kovuldum. Sen ise günde beş defa Allah’ın emrine karşı geliyorsun. Korkarım Allah gökten taş yağdırır da beni başıma isabet eder.”
İşte bu örnekte de olduğu gibi :”İnsan kendi eliyle bazen meleklerin de imrendiği, bazen de hata, isyan ve küstahlığı ile şeytanların dahi ürperdiği ve korktuğu bir yaratık haline gelir.”
Yatsı namazından sonra, daha uyumadan veya bir miktar uyuduktan sonra, kılınacak nafile namaza “gece namazı”denir. Bir miktar uyuduktan sonra kalkılıp kılınırsa “Teheccüd” adını alır. Teheccüd namazı iki rekettan on iki rekâta kadardır. İki rekâtta bir selam verilmesi daha faziletlidir. (Muhammed Bin Abdullah Hanî, Âdâb, s. 264)
Teheccüd namazı, Rasul-i Ekrem -sallallahü aleyhi ve sellem- Efendimize vacip yani farz hükmündeydi. Bu namaz O’nun ümmeti için sünnet-i müekkededir.
“Gece namazına devam ediniz. Zira bu sizden önceki salihlerin ibadetidir. Çünkü gece ibadeti, Allah’a yakınlık günahlara kefaret olup insanı bedeni hastalıklardan korur ve günahlardan uzaklaştırır.” (Tirmizi, Deavât, 101)
Allâh Teâlâ çok sevdiği ve kâinâtı hürmetine yarattığı Sevgili Habibi’ne daha fazla lütuflarda bulunmak için teheccüd namazını ona farz kılmıştı.
“Gecenin bir kısmında da sadece sana mahsus bir nafile olmak üzere uykudan kalk,
Kur’ân ile teheccüd namazı kıl, Yakındır ki Rabbin seni bir Makam-ı mahmuda eriştire.” (el-İsrâ/17/79) Rasulullah -sallallâhu aleyhi ve selem- Efendimiz gece namazını hiç terk etmezdi. Öyle ki hastalanacak veya ağırlık hissedecek olsa oturarak kılardı. (Ebû Dâvûd, Tatavvu’, 18)
“Sabah namazından önce kılınan iki rek’at nâfile namaz dünyanın tamamından daha hayırlıdır.” (Müslim, Salâtu’l-Müsâfirîn, 96) buyururdu. Gözümün nûru diye tavsif ettiği namazı geceleri daha bir iştiyak ve arzû ile kılardı. Ayakları şişecek kadar kendinde geçerek kıldığı teheccüd namazına olan iştihâsını şöyle dile getirmişti:
“Allâh her peygamberde belirli birşeye karşı aşırı bir istek yaratmıştır. Benim en çok hoşlandığım şey de gece ibâdetidir…” (Heysemî, Mecmau’z-zevâid, II, 271)
Allâh’a yaklaştıran en mühim ibâdet olması hasebiyle ümmetinin de bu nimetten nasiblenmelerini arzû ederlerdi. Öncelikle yakın akrabasından tebliğe başlayan Efendimiz, bir gece Ali ile Fâtımâ -radıyallâhu anhümâ-‘nın kapısını çalmış ve onlara:
—Namaz kılmayacak mısınız? (Buhârî, Teheccüd, 5) buyurarak geceyi boş geçirmemelerini istemişti.
Diğer ashâbına da:
“Aman gece kalkmaya gayret edin! Çünkü o sizden önceki sâlih kimselerin âdeti ve Allah’a yakınlıktır. (Bu ibâdet) günahlardan alı kor, hatalara kefâret olur ve bedenden dertleri giderir.” (Tirmizî, De’avât, 101) buyurarak onları gece namazı kımaya özendirmişti.
Âile içinde kadın ve erkeğin Allâh’a ibâdet ve sâlih ameller işleme husûsunda birbirlerine destek olmalarının önemine dikkat çeken Efendimiz -sallallâhu aleyhi ve sellem- bilhassa gece namazına kalkmada bu yardımlaşmanın daha da önemli neticeler hâsıl edeceğini şöyle ifâde etmiştir:
“Geceleyin kalkıp namaz kılan, hanımını da kaldıran, kalkmazsa yüzüne su serperek uyandıran kimseye Allah rahmet etsin. Aynı şekilde geceleyin kalkıp namaz kılan, kocasını da uyandıran, uyanmazsa yüzüne su serperek uykusunu kaçıran kadına da Allah rahmet etsin.” (Ebû Dâvud, Tatavvu, 18, Vitir, 13)
Hazret-i Ali radyallâhu anhden: Resûl-i Ekrem salla’ilâhı aleyhi vesellem Efendimiz:
—”Cennette dışı içinden, içi de dışından görülen (şeffaf) köşkler vardır, “buyurdu. Bunun üzerine bir bedevi kalkarak: — Yâ Resûlallah! Onlar kimler içindir?
Diye sordu. Peygamber Efendimiz:
—”Yumuşak ve tatlı konuşan, yemek yediren, oruca devam eden, insanlar uykuda iken namaz kılanlar içindir” buyurdu. (Tirmizi Ahmed b, Hanbel ve İbn-i Hibbân
Şeytana Taş Çıkartan Adam
Adamın birisi çölde tek başına yolculuk ederken, insan kılığına bürünen şeytan adama yaklaşarak yol arkadaşlığı teklif eder. Adamın teklifi kabul etmesiyle birlikte yol arkadaşlığı başlar.
Adam ile şeytan yollarına devam ederlerken vakit boyuna ilerler, akşam olur gün batar, sabah olur gün doğar. Şeytanın kafası bir noktaya takılır. Bakar ki adam da ne sabah, ne öğlen ne de ikindi, akşam ve yatsı namazı var. Hiç birini kılmıyor. Yorulup mola verdikleri bir anda şeytan koşarak adamın yanından uzaklaşır. Adam şeytanın arkasından bağırıp:
“-Nereye gidiyorsun beni böyle bırakıp, insan hiç yol arkadaşını terkeder mi? “ der.
Bunun üzerine şeytan duraklayarak adama şu ibret dolu cevabı verir:
“—Arkadaş ben ömrümde bir kere Allah’ın emrine karşı geldim, Âdem’e secde etmedim, o yüzden Allah’ın gazabına uğradım, lanetlendim, kovuldum. Sen ise günde beş defa Allah’ın emrine karşı geliyorsun. Korkarım Allah gökten taş yağdırır da beni başıma isabet eder.”
İşte bu örnekte de olduğu gibi :”İnsan kendi eliyle bazen meleklerin de imrendiği, bazen de hata, isyan ve küstahlığı ile şeytanların dahi ürperdiği ve korktuğu bir yaratık haline gelir.”
