16 Haziran 2015 Salı 03:00:00
Bir Müslüman insanlık gereği bir günah işlerse, hemen bundan pişman olup tevbe etmesi, kul hakkına tevavüz ettiyse, hak sahibine hakkını vermesi ve helalleşmesi lâzım gelir. İşte böyle bir kimsenin işlediği günahtan tevbe için güzelce abdest aldıktan sonra kırsal bir yere çıkıp iki rekat namaz kılması ve o günahtan dolayı Allah’tan mağfiret dilemesi mendubdur.
Böyle günah işleyip de sonra kalbinde pişmanlık duygusu beliren kimse, bu günahı bir daha yapmamaya karar verip Yüce Allah’dan bağışlanmasını dilerse, Allah’ın onu bağışlayacağına dair bir hadis-i şerif vardır. (Büyük İslâm İlmihali Ömer Nasuhi Bilmen)
Allâh’a karşı bir gaflet eseri olarak veya nefse uyarak günah işlendiğinde onun kefâreti olarak büyük bir nedâmet/pişmanlık içerisinde O’na teveccüh etmek gerekmektedir. Cenâb-ı Hak şöyle buyurmaktadır:
“Şeytan seni bir kötülüğe sevk etme girişiminde bulunursa, hemen Allah’a sığın.” (Fussilet (41), 36)
Kötülük yapan bir kimsenin bunun yerine iyilik yapması, kötülüğü iyilikle defetmesi istenmektedir.
Ebu Bekir (r.a.) rivayet ediyor. Resûlullah (s.a.v.)’den işittim:
“Her kim bir günah işler sonra kalkar Allah’a istiğfar ederse Allah elbette onun günahlarını bağışlar” dedi. Sonra Resûlullah (s.a.v.):
“Onlar bir kötülük yaptıkları ya da nefislerine zulmettikleri zaman, Allah’ı hatırlayıp hemen günahlarının bağışlanmasını dilerler ” Âl-i imran Sûresi 135. Ayetini sonuna kadar okudu.” (Tirmizî 402; İbni Mac3 1395)
Bir sabah Peygamber Efendimiz sallallâhu aleyhi ve sellem müezzini Bilâl’i çağırdı ve ona:
-“Bilâl! Hangi ameli yaparak benden önce cennete girdin? Dün gece cennette, senin ayakkabılarının tıkırtısını önümde duydum” diye sordu. Bilâl -radıyallâhu anh- de:
– Yâ Resûlallâh! Ne zaman bir günah işlesem arkasından hemen kalkıp iki rek’at namaz kılarım, abdestim bozulduğunda da vakit geçirmeden hemen abdest alırım. (Her abdest aldığımda da Allâh’ın üzerimde iki rek’ât namaz hakkı olduğunu düşünürüm ve kılarım. ) dedi. Bunun üzerine Resûl-i Ekrem -aleyhi’s-salâtü ve’s-selâm-:
– “İşre bunun sâyesinde” buyurdular. (İbn Huzeyme, Sahîh, II, 213 (1209)
Bir Müslüman insanlık gereği bir günah işlerse, hemen bundan pişman olup tevbe etmesi, kul hakkına tevavüz ettiyse, hak sahibine hakkını vermesi ve helalleşmesi lâzım gelir. İşte böyle bir kimsenin işlediği günahtan tevbe için güzelce abdest aldıktan sonra kırsal bir yere çıkıp iki rekat namaz kılması ve o günahtan dolayı Allah’tan mağfiret dilemesi mendubdur.
Böyle günah işleyip de sonra kalbinde pişmanlık duygusu beliren kimse, bu günahı bir daha yapmamaya karar verip Yüce Allah’dan bağışlanmasını dilerse, Allah’ın onu bağışlayacağına dair bir hadis-i şerif vardır. (Büyük İslâm İlmihali Ömer Nasuhi Bilmen)
Allâh’a karşı bir gaflet eseri olarak veya nefse uyarak günah işlendiğinde onun kefâreti olarak büyük bir nedâmet/pişmanlık içerisinde O’na teveccüh etmek gerekmektedir. Cenâb-ı Hak şöyle buyurmaktadır:
“Şeytan seni bir kötülüğe sevk etme girişiminde bulunursa, hemen Allah’a sığın.” (Fussilet (41), 36)
Kötülük yapan bir kimsenin bunun yerine iyilik yapması, kötülüğü iyilikle defetmesi istenmektedir.
Ebu Bekir (r.a.) rivayet ediyor. Resûlullah (s.a.v.)’den işittim:
“Her kim bir günah işler sonra kalkar Allah’a istiğfar ederse Allah elbette onun günahlarını bağışlar” dedi. Sonra Resûlullah (s.a.v.):
“Onlar bir kötülük yaptıkları ya da nefislerine zulmettikleri zaman, Allah’ı hatırlayıp hemen günahlarının bağışlanmasını dilerler ” Âl-i imran Sûresi 135. Ayetini sonuna kadar okudu.” (Tirmizî 402; İbni Mac3 1395)
Bir sabah Peygamber Efendimiz sallallâhu aleyhi ve sellem müezzini Bilâl’i çağırdı ve ona:
-“Bilâl! Hangi ameli yaparak benden önce cennete girdin? Dün gece cennette, senin ayakkabılarının tıkırtısını önümde duydum” diye sordu. Bilâl -radıyallâhu anh- de:
– Yâ Resûlallâh! Ne zaman bir günah işlesem arkasından hemen kalkıp iki rek’at namaz kılarım, abdestim bozulduğunda da vakit geçirmeden hemen abdest alırım. (Her abdest aldığımda da Allâh’ın üzerimde iki rek’ât namaz hakkı olduğunu düşünürüm ve kılarım. ) dedi. Bunun üzerine Resûl-i Ekrem -aleyhi’s-salâtü ve’s-selâm-:
– “İşre bunun sâyesinde” buyurdular. (İbn Huzeyme, Sahîh, II, 213 (1209)
