Edep Ya Hu – 130

Günlük yaşantı içerisinde idrakımızı hızlı etkileyecek bir hususu, salâtlarımızda yapacağımız bir şeyi ele alacağız. Burada vereceğimiz bilgileri salât ikamesi konusunda daha önceki bilgilerinize ekleyin ki salât ikamesi konusunda edindiğiniz önceki bilgileri önemsiz sanmayın, öyle bir yanılgıya düşmeyin. Bunları bütün bildiklerinize bir ilave olarak söylüyoruz:
Salâtta, Tahıyyat’a oturduğunuz zamana özel önem verin. Tahıyyat’a özel önem. Elbette salâtın her anının önemini yakalamak lazım ama neden Tahıyyat’a özel önem. Neden? İkame ettiğimiz salâta dikkatle bakarsak salâtın en ihmal edilen yerinin Tahıyyat olduğu görülür. Unuttuğunuz şeylerin aklınıza geldiği yerin de orası olduğunu göreceksiniz. “Salâttan sonra şunu yapayım” diye plan yaptığınız yere dikkatle bakın, yine Tahıyyat’dır, oturduğunuz yerdir, Et tahıyyatü okuduğunuz yerdir. Çünkü onu ezberlemişiz, bir çırpıda okuruz; diliniz okur, ama kesinlikle o anda başka şeyle meşgul olursunuz. Genellikle böyledir. Çünkü orası kadar önemli ki, o oturuş ve okuyuş öyle önemli bir hal ki, Tahıyyat okurken oradan uzaklaşırsınız. O hali yakalamak için mücadele gerekir. “Önemli şey”i yakalamak için zaten hep mücadele gerekir, mücadele edeceğiz. Çünkü dünyaya gelen yapımız, önemli şeye uygun değildir; terstir. Ne önemliyse ona terstir, sizi ondan uzaklaştırır. Bu yüzden, önemli şey için mücadele etmek zorundayız. İşte önemli şey: “Ettahıyyatü lillahi ves Salavatu vet Tayyibat. EsSelâmü aleyke eyyühen Nebiyyü ve Rahmetullahi ve Beraketühu. EsSelâmü aleyna ve ala ibadillahis salihin. Eşhedü en la ilahe illallaHU ve Eşhedü enne Muhammeden AbduHU ve RasuluHU.” Siz bu önemli şeyi tefekkür etmeye bir başlayın, birlikte de tefekkür edeceğiz. Salâtta fark etmemiz dikkat etmemiz gereken bir başka önemli şey daha var ki onunla devam edeceğiz inşaAllah.
Salâtta, Tahıyyat’a özel önem verin demiştik. Elbette salâtın her anının önemini yakalamak lazım ama neden Tahıyyat’a özel önem. Çünkü dikkatle bakarsak salâtın en ihmal edilen yerinin tahıyyat olduğu görülür; unuttuğunuz şeylerin akla geldiği yerin orası olduğunu göreceksiniz. Salâtta önemli bir şey de salâtın her pozisyonunda eklemlerimize, duruşumuza dikkat etmeliyiz. Salâtın her rüknünde, her pozisyonunda eklemlerin yerinde olması, önemsenmesi gereken şeylerdendir. Eklemler her biri yerinde duracak. Kasılıp zorlanıp da onları bir yerlere çekmeyin, aklınıza gelince hemen bırakın. Bütün eklemler yerine. Kasılıp zorlanarak pozisyon almak salâttan sıkılmayı, salâttan uzaklaşmayı getirir ve benliğinizi kuvvetlendirir, salâtla benliğinizi ilişkilendirir. Oysa eklemleri yerine koyarsanız benliğinizi ve sıkıntılarınızı uzaklaştırırsınız. Öyleyse, eklemler yerinde dursun. Eklemler yerinde durursa, salâttan esfele safiliyn yapıyı ve onun salâta müdahil olmasını uzaklaşırmış oluruz. Tahıyyatta da bu böyle, oturduğunuzda eklemlerin yerine gelmesine dikkat edin, hepsi yerinde dursun, otururken eklemleri başka yerlere çekmeyin. Belinizin, omurunuzun “S” pozisyonuna, düzgün durmasına dikkat edin ve kıpırdamadan durmaya mümkün olduğunca özen gösterin. Mümkün olduğunca kıpırdamadan durmaya çalışmak önemli.
Bunlara dikkat ediyorsanız bir de şuna çalışın: Tahıyyat’tan önceki son secdede, “Tahıyyat’a gideceğim, et tahıyyatü okuyacağım” diye kendinizi Tahıyyat’a hazırlayın, oraya heyecanlanın. Aksi halde kendinizi bir anda Salli Bârik okurken bulursunuz, bakarsınız ki hatta o da bitmiş. Fatiha’nın bittiğini “âmin” deyince fark eden gibi olur. Tahıyyat’ı bu şekilde okuyabilmek için, bir kere önce bunun antrenmanını yapmak lazım. Yazıp elinize alın ve bunun bir karşılıklı konuşma olduğunu bilerek antrenman yapın. Bunu salât anına bırakmayın, bir sporcu gibi antrenmanınızı müsabakaya çıkmadan önce yapın. Çünkü salâtta tahıyyat saniyelik bir iş; yaptın yaptın, yapamadın geçip gidiyor. Bu yüzden, salât dışında tahıyyat antrenmanını yapın, inşaAllah.
Tahıyyat’ta dört bölüm var, ilk kısım “Ettahıyyatü lillahi ves Salavatu vet Tayyibat”. Bilin ki, salâtta ne yaptıysak bunu söylemek için yapıyoruz. Onun için bu anı kaçırmayın. Tüm yaptıklarınızı, zaten bunu söylemek için yaptınız, Allah’a seslenmek için yaptınız, burada doğrudan Rabbinize seslenmek için yaptınız. Daha önce yaptıklarınızı düzgün yapışınız, onların yerli yerinde olması, Tahıyyat’ın gerçek yapılabilmesi içindi. Önemini kavramak üzere günlük hayattan bir benzetme yapalım ama benzetmelerin buradaki mananın yanında çok basit kaldığını biliyorum, yine de bir benzetme yapalım. Lütfen, anladıktan sonra bu örnekleri zihnimizden silelim. Acil paraya ihtiyacınız var, bankamatiğe gidip para çekeceksiniz. Oraya gitmenin bir usulü var; ayakkabını giyeceksin, evden çıkacaksın, bankamatiğe gideceksin, sonra dönüp eve geleceksin. Gittin geldin, evdekiler sordu; parayı getirdin mi? “Gittim ama parayı çekmedim” der misiniz, öyle bir şey olur mu? Tahıyyat farklı mı, o da öyle bir şey işte. Benzetirsek buna ona benzer: “Tüm gerekleri yaptım ama Rabbimle karşılaşmadım” demiş olursunuz. Oysa salâtta bütün yaptıklarınızı “o konuşma” için yapıyorsunuz. Hatta Tahıyyat’ta bunu yapa yapa öyle alışacaksınız ki, hayatta da hep Tahıyyat okuyacaksınız. Normal hayatta, kalbiniz görmeye başladığında, fuad çalıştığında Rabbinizle o kadar karşılaşacaksınız ki, hep Tahıyyat okuyun, cevap alacaksınız. Normalde arkadaşınızı görünce selamlaşıyorsunuz, hayatta Allah’ı (hissen, ilmen) gördüğünüzde niye selamlaşmıyorsunuz? Tahıyyat’la Rabbin sana bunu öğretiyor.