Kamu Muhasebe Yetkilisi Süleyman GÜNEŞ, Sevilmek İstiyorsan Önce Kendini Kaybetmeyeceksin ilgili bir yazı kaleme aldı.
Güneş yazısında, sevmek mi dedi.
Süleyman Güneş’in ilgili yazısı: İnsan, hayatı boyunca en çok sevilmeyi ister. Sevilmek; değer görmek, anlaşılmak, kabul edilmek demektir. Fakat ne gariptir ki, birçok insan sevilmek uğruna önce kendinden vazgeçer. Kendi doğrularını susturur, hayallerini erteler, kişiliğini törpüler. Sonunda ise ne kendisi kalır ne de uğruna vazgeçtiği sevgi…
Oysa gerçek sevgi, insanı eksiltmez; büyütür. Gerçek sevgi, kişiliği yok etmez; karakteri güçlendirir. Bir ilişkinin en büyük sınavı, iki insanın birbirini değiştirmeye çalışmadan birlikte yürüyebilmesidir.
Toplumumuzda yıllardır yanlış öğretilen bir anlayış var: “Çok fedakârlık yaparsan sevilirsin.” Bu düşünce nice insanı mutsuz etti. Çünkü fedakârlık ile kendinden vazgeçmek aynı şey değildir. Sürekli özür dileyen, hep alttan alan, haksız olduğu kadar haklı olduğu zaman da susan insanlar, çoğu zaman karşısındakinin gözünde değer kazanmaz; aksine sıradanlaşır. İnsan, sınır koyamadığı yerde saygısını da kaybetmeye başlar.
Sevgi; peşinden koşarak dilenilecek bir duygu değildir. Güven ise körü körüne teslim olmak hiç değildir. Elbette seveceğiz, güveneceğiz, emek vereceğiz. Ama bunları yaparken aklımızı, onurumuzu ve öz saygımızı kapının dışında bırakmayacağız.
Bir ilişkiyi tek kişinin taşıması mümkün değildir. Sürekli arayan, sürekli yazan, sürekli affeden, sürekli anlayan taraf olmak; sevgiyi değil, dengesizliği büyütür. Çünkü sevgi karşılıklıdır. Saygı karşılıklıdır. Emek karşılıklıdır. Tek taraflı yürütülen her ilişki, zamanla bir yük hâline gelir.
Hayatta bazen gitmeyi bilmek, kalmaktan daha büyük bir cesarettir. Vazgeçebilmek, sevgisizlik değil; kendine duyulan saygının göstergesidir. Her giden kayıp değildir. Bazı insanlar hayatımızdan çıkarak bize en büyük iyiliği yaparlar. Çünkü onların yokluğu, kendi değerimizi yeniden hatırlatır.
Bir insanın hayatındaki en güçlü cümlelerden biri şudur: “Sensiz de yaşarım.” Bu cümle kibir değildir; bağımlı olmamaktır. Hiç kimse, başka bir insanın varlığına mahkûm olmamalıdır. Sevgi, mecburiyet üzerine değil; özgür irade üzerine kurulursa anlam kazanır.
Unutmamak gerekir ki, hak eden kalır; hak etmeyen gider. Gitmek isteyenin önüne duvar örmek yerine kapıyı açabilmek de bir olgunluktur. Çünkü gerçekten ait olan, kalmak için bahane arar; gitmek isteyen ise zaten sebebini çoktan hazırlamıştır.
Hayatın en değerli kazanımı, herkes tarafından sevilmek değildir. Asıl kazanım; kendine duyduğun saygıyı kaybetmeden yaşayabilmektir. Çünkü insan önce kendini severse, başkalarının sevgisine muhtaç olmaz. Kendine değer veren insan, başkasından değer dilenmez.
Sevgi üzerine söylenecek son şu olsa gerek bence;
Sevilmek güzel bir duygudur; fakat kendini kaybederek sevilmenin hiçbir anlamı yoktur. İnsan, önce karakterini korumalı, sonra sevgisini sunmalıdır. Çünkü gerçek sevgi; boyun eğeni değil, omuz omuza yürüyeni seçer. Unutmayın; öz saygının bittiği yerde sevgi de uzun süre yaşayamaz. Kalbinizi koruyun, sınırlarınızı belirleyin ve şunu hiç aklınızdan çıkarmayın: Kendinden vazgeçerek kazandığın hiçbir ilişki, sana gerçek mutluluğu getirmez.
