2 Nisan 2012 Pazartesi 03:00:00
30 Mart Cuma günü öğle vaktinde arka arkaya işlenen üç cinayetle sarsıldı şehir. Bir baba oğul ve onlara avukatlık eden bir kişi olmak üzere 3 kişi öldürüldü. Allah rahmet eylesin. Taksiratları varsa Allah affetsin huzur içinde yatsınlar.
Seri cinayetin ilk şoku atlatıldıktan sonra hemen yorumlar yapıldı.
Vay efendim, “Son noktaya gelinmişki adam çekmiş vurmuş.” “Ölende mi öldürende mi?”
“Eeeee ne de olsa kesin icra avukatıdır. Haram para yiyorlar su testisi su yolunda.” gibi pek çok eş değer ya da birbirine benzeyen yorumlar yapıldı.
Sevin sevmeyin, tanıyın tanımayın ölünün arkasından konuşmak hele insanlıkla bağdaşmayan yorumlar yapmak ne kadar insanidir? Müslümanlığa yakışır mı bilmiyorum.
Neticede üç cana kıyıldı. Can ve namus azizdir. Ne el ne de dil uzatılır.
Siz nefes almaya, yaşamaya devam ederken öldürülen bir insana karşı insani yaklaşamamayı nasıl açıklamalı?
İnsanların arasında husumet olabilir. Kavgalar oldu, oluyor ve olacak.
Ama temel olan yaşananların insanca olmasıdır.
Türkiye sosyal hukuk devletidir. Kanunlarla idare edilen ülkemizde icra iflas kanunuda var.
İnsanlar alışverişlerini, ticari ilişkilerini, sözleşmelerini hep kanunlar çerçevesinde yapmaktadır.
Verilen sözlerin öyle veya böyle yerine getirilememesi sonucu kanunlar devreye giriyor. Kişiler anlaşmalarının altına bunu bilerek imza koyuyorlar.
Kanunları uygulama noktasında avukat, hakim, savcı, davalı, davacı rolünü oynaması gereken kişiler karşı karşıya geliyolar.
Hukuk herkes için var.
Avukat olmak, icra davalarına bakmak katledilmek için bir neden midir?
Kesinlikle değil.
Konu icra davalarıylada sınırlı değil. Tecavüz, ırza tasallut, boşanma, velayet vb pek çok davalarda avukatlar taraf olmak zorunda.
Toplum olarak hastalıklı ruh hallerimiz var. Olaylara yaklaşma ve yorumlamada algıda seçici davranıyoruz.
Bu algıda seçicilik marazalı. Çünkü tarafsız, insani ve hakkaniyetlik ölçeğinde yapılmıyor.
Avukatından, savcısına, hakiminden, mübaşirine, infaz koruma memuruna kadar yargıda görev alan pek çok kişi ne yazıkki hedef konumunda.
Ama hedef olmak yargıda görev yapmakla sınırlı değil.
Bu ülkede doktoru, hemşiresi, sağlık çalışanı, öğretmeni, polisi olmak üzere kamu görevlisi de özel sektörde çalışan hemen herkes potansiyel bir hedeftir.
Mesele insan olsun hayvan olsun canlıya şiddettir.
Döverek, söverek, öldürerek dünyada hangi mesele çözülmüştür?
Mesele insan olamamaktır.
Ben olaya bir hukukçunun katledilmesi olarak değil üç ayrı canın katli olarak bakıyorum.
Hukukçular kamuoyu oluşturarak yasal boşlukları doldurup yargı mensuplarını hedef olmaktan çıkaracak yasal düzenlemede yasa koyucuları harekete geçirebilir.
Cuma günü işlenen 3 cinayetin kurbanı 3 ayrı insandır.
Avukatta insandır, gariban sıradan bir vatandaşta. Çünkü yaşam temel haktır.
Tekrar katledilen üç kişiye Allah’tan rahmet dilerken bu vesile ile aileleri ve yakınlarına taziyelerimi iletiyorum.
30 Mart Cuma günü öğle vaktinde arka arkaya işlenen üç cinayetle sarsıldı şehir. Bir baba oğul ve onlara avukatlık eden bir kişi olmak üzere 3 kişi öldürüldü. Allah rahmet eylesin. Taksiratları varsa Allah affetsin huzur içinde yatsınlar.
Seri cinayetin ilk şoku atlatıldıktan sonra hemen yorumlar yapıldı.
Vay efendim, “Son noktaya gelinmişki adam çekmiş vurmuş.” “Ölende mi öldürende mi?”
“Eeeee ne de olsa kesin icra avukatıdır. Haram para yiyorlar su testisi su yolunda.” gibi pek çok eş değer ya da birbirine benzeyen yorumlar yapıldı.
Sevin sevmeyin, tanıyın tanımayın ölünün arkasından konuşmak hele insanlıkla bağdaşmayan yorumlar yapmak ne kadar insanidir? Müslümanlığa yakışır mı bilmiyorum.
Neticede üç cana kıyıldı. Can ve namus azizdir. Ne el ne de dil uzatılır.
Siz nefes almaya, yaşamaya devam ederken öldürülen bir insana karşı insani yaklaşamamayı nasıl açıklamalı?
İnsanların arasında husumet olabilir. Kavgalar oldu, oluyor ve olacak.
Ama temel olan yaşananların insanca olmasıdır.
Türkiye sosyal hukuk devletidir. Kanunlarla idare edilen ülkemizde icra iflas kanunuda var.
İnsanlar alışverişlerini, ticari ilişkilerini, sözleşmelerini hep kanunlar çerçevesinde yapmaktadır.
Verilen sözlerin öyle veya böyle yerine getirilememesi sonucu kanunlar devreye giriyor. Kişiler anlaşmalarının altına bunu bilerek imza koyuyorlar.
Kanunları uygulama noktasında avukat, hakim, savcı, davalı, davacı rolünü oynaması gereken kişiler karşı karşıya geliyolar.
Hukuk herkes için var.
Avukat olmak, icra davalarına bakmak katledilmek için bir neden midir?
Kesinlikle değil.
Konu icra davalarıylada sınırlı değil. Tecavüz, ırza tasallut, boşanma, velayet vb pek çok davalarda avukatlar taraf olmak zorunda.
Toplum olarak hastalıklı ruh hallerimiz var. Olaylara yaklaşma ve yorumlamada algıda seçici davranıyoruz.
Bu algıda seçicilik marazalı. Çünkü tarafsız, insani ve hakkaniyetlik ölçeğinde yapılmıyor.
Avukatından, savcısına, hakiminden, mübaşirine, infaz koruma memuruna kadar yargıda görev alan pek çok kişi ne yazıkki hedef konumunda.
Ama hedef olmak yargıda görev yapmakla sınırlı değil.
Bu ülkede doktoru, hemşiresi, sağlık çalışanı, öğretmeni, polisi olmak üzere kamu görevlisi de özel sektörde çalışan hemen herkes potansiyel bir hedeftir.
Mesele insan olsun hayvan olsun canlıya şiddettir.
Döverek, söverek, öldürerek dünyada hangi mesele çözülmüştür?
Mesele insan olamamaktır.
Ben olaya bir hukukçunun katledilmesi olarak değil üç ayrı canın katli olarak bakıyorum.
Hukukçular kamuoyu oluşturarak yasal boşlukları doldurup yargı mensuplarını hedef olmaktan çıkaracak yasal düzenlemede yasa koyucuları harekete geçirebilir.
Cuma günü işlenen 3 cinayetin kurbanı 3 ayrı insandır.
Avukatta insandır, gariban sıradan bir vatandaşta. Çünkü yaşam temel haktır.
Tekrar katledilen üç kişiye Allah’tan rahmet dilerken bu vesile ile aileleri ve yakınlarına taziyelerimi iletiyorum.
