30 Ocak 2012 Pazartesi 02:00:00
Uludere’de Türk Silahlı Kuvvetleri’nin jetleri tarafından bombalanıp öldürülen ve kaçakçı grubu olduğu belirtilen vatandaşların ailelerine 123 biner lira tazminat ödeneceği haberi hepi-mizde şok etkisi yarattı. Bir şehit ailesine 63 bin TL tazminat verilirken, bölücü örgütle, vatan hainleri ile işbirlikleri, samimiyetleri, sempatizanlıkları adeta tescillenmiş olanlara böylesine cömert davranılmasının altındaki mantığı anlamakta zorlanı-yor insan.
“Onların kanı şehirimizin kanından değerli mi?” diye soran şehit anasına kim, nasıl cevap verebilir ki?
Bu ailelere ödenecek olan 123’er bin liranın 100 bin lirasının tazminat, 23’er bin lirasının ise terörle mücadeleden doğan zarar karşılığı olarak ödeneceği açıklandı. Bu açıklamanın ardından terörle mücadele ederken şehit düşenlerin aileleri-ne ödenen tazminat miktarının ise bu paranın yarısına tekabül ettiği gerçeği ortaya çıktı.
Elbette Uludere’de ölenler de bu ülkenin insanıdır. Onların da hakları vardır. Ama onların ölümünden sonra yaşananların yanına, bir günde onlarca şehit verdiğimiz günlerde yaşananları koyduğumuzda ortaya çıkan tablodan ürküyoruz doğrusu…
Kaçakçılık yaptıkları belli olan, bölücü örgütle koyun koyuna yaşayanlara tazminat ödeniyor. Çürük raporu almayıp, vatan hizmetine talip olan bir Mehmetçik ölür ya da sakat kalırsa buna karşılık “trafik kazası, eğitim zayiatı, çığ düşmesi, arkadaş kurşunu” gerekçeleri ile tek kuruş ödeme yapılmıyor. Tezat yok diyebilir miyiz?
Bu devletin bütçesi kimlerin vergileri ile oluşuyor? Kaçakçıların mı? Yoksa vergisini, elektrik parasını vs. aksatmadan ödeyenin mi?
Böylesine bir tazminat karşısında kaçakçılığın suç olduğuna gençlerimizi kim inandırabilir ki bu saatten sonra?
Bir dağın başında kaçakçının karşısına diki-len Afyonkarahisarlı er Mehmet Kuloğlu’nun bu tazminattan haberi olursa, namlusunu karşısındakine çevirebilir mi? Aralarındaki farkı akıl edebilir mi?
Yarın bir gün Harp Malulü Gaziler Şehit Dul ve Yetimler Derneği’nin karşısına Kaçakçılık Malulü Aileler Derneği kurulsa buna kim karşı çı-kabilir ki? Keza, buna benzer dernekler piyasada yok değildir. Ama en azından Afyonkarahisar’da göremiyoruz bunları, şimdilik…
Sonuç itibariyle alınan bu karar toplum vicdanında büyük yara oluşturmuştur. Daha önce Milletvekili maaşlarına yapılan zamlarla ilgili toplum vicdanında oluşan hassasiyet nedeniyle bu uygulamadan geri adım atılmıştı. Bu yanlış uygulamadan da geri adım atılıp atılmayacağının merakı içerisindeyiz. Geri adım atılsa dahi toplum vicdanın gönlündeki yara iyi olacak mıdır, bilemiyoruz…
Anmalar üzerine
Kısa bir bilgi notu ile yazımızı sonlandıralım. Refikimiz Türkeli gazetesinin yazarlarından Fevzi Şen ebediyete intikal etmiş gazeteci büyüklerimi-zin anma törenleri ile ilgili olarak aramızda geçen bir sohbeti köşesine taşımış. Fevzi Şen ile, bu yıl gazeteci büyüğümüz merhum Fatih Gümüş’ü anma töreninin yapılamamış olması üzerine değerlendirmede bulunurken, genel bir anma etkinliğinden bahsetmiştik. Ebediyete intikal eden gazeteci büyüklerimizin düzenlenecek etkinliklerle yad edilmesinin güzelliğinden bahsetmiştik. Sayın Şen bu konuyu yazısına taşımış. Bu yazıdan sonra yapılan anma etkinliklerine karşı olduğumuz gibi bir anlam çıkmasından endişe ettik. Gazeteci büyüklerimizin anılmasına kesinlikle karşı değiliz. Geleneksel hale gelmiş anma etkinliklerinin sürdürülmesinde fayda var. Merhum babam Şükrü Küçükkurt ile ilgili olarak biz, anma etkinliğimizi aile içerisinde ve dini boyutta yapmayı uygun görüyoruz. Genel manada yapılabilecek anma etkinliklerine de karşı değiliz. Yanlış anlamaya meydan vermemek için böyle bir bilgilendirmede bulunmak istedik.
Öte yandan bundan sonraki meslek yaşamını Gazete 3’de sürdüreceğini öğrendiğimiz Fevzi Şen’e yeni yuvasında da başarılar diliyoruz.
Uludere’de Türk Silahlı Kuvvetleri’nin jetleri tarafından bombalanıp öldürülen ve kaçakçı grubu olduğu belirtilen vatandaşların ailelerine 123 biner lira tazminat ödeneceği haberi hepi-mizde şok etkisi yarattı. Bir şehit ailesine 63 bin TL tazminat verilirken, bölücü örgütle, vatan hainleri ile işbirlikleri, samimiyetleri, sempatizanlıkları adeta tescillenmiş olanlara böylesine cömert davranılmasının altındaki mantığı anlamakta zorlanı-yor insan.
“Onların kanı şehirimizin kanından değerli mi?” diye soran şehit anasına kim, nasıl cevap verebilir ki?
Bu ailelere ödenecek olan 123’er bin liranın 100 bin lirasının tazminat, 23’er bin lirasının ise terörle mücadeleden doğan zarar karşılığı olarak ödeneceği açıklandı. Bu açıklamanın ardından terörle mücadele ederken şehit düşenlerin aileleri-ne ödenen tazminat miktarının ise bu paranın yarısına tekabül ettiği gerçeği ortaya çıktı.
Elbette Uludere’de ölenler de bu ülkenin insanıdır. Onların da hakları vardır. Ama onların ölümünden sonra yaşananların yanına, bir günde onlarca şehit verdiğimiz günlerde yaşananları koyduğumuzda ortaya çıkan tablodan ürküyoruz doğrusu…
Kaçakçılık yaptıkları belli olan, bölücü örgütle koyun koyuna yaşayanlara tazminat ödeniyor. Çürük raporu almayıp, vatan hizmetine talip olan bir Mehmetçik ölür ya da sakat kalırsa buna karşılık “trafik kazası, eğitim zayiatı, çığ düşmesi, arkadaş kurşunu” gerekçeleri ile tek kuruş ödeme yapılmıyor. Tezat yok diyebilir miyiz?
Bu devletin bütçesi kimlerin vergileri ile oluşuyor? Kaçakçıların mı? Yoksa vergisini, elektrik parasını vs. aksatmadan ödeyenin mi?
Böylesine bir tazminat karşısında kaçakçılığın suç olduğuna gençlerimizi kim inandırabilir ki bu saatten sonra?
Bir dağın başında kaçakçının karşısına diki-len Afyonkarahisarlı er Mehmet Kuloğlu’nun bu tazminattan haberi olursa, namlusunu karşısındakine çevirebilir mi? Aralarındaki farkı akıl edebilir mi?
Yarın bir gün Harp Malulü Gaziler Şehit Dul ve Yetimler Derneği’nin karşısına Kaçakçılık Malulü Aileler Derneği kurulsa buna kim karşı çı-kabilir ki? Keza, buna benzer dernekler piyasada yok değildir. Ama en azından Afyonkarahisar’da göremiyoruz bunları, şimdilik…
Sonuç itibariyle alınan bu karar toplum vicdanında büyük yara oluşturmuştur. Daha önce Milletvekili maaşlarına yapılan zamlarla ilgili toplum vicdanında oluşan hassasiyet nedeniyle bu uygulamadan geri adım atılmıştı. Bu yanlış uygulamadan da geri adım atılıp atılmayacağının merakı içerisindeyiz. Geri adım atılsa dahi toplum vicdanın gönlündeki yara iyi olacak mıdır, bilemiyoruz…
Anmalar üzerine
Kısa bir bilgi notu ile yazımızı sonlandıralım. Refikimiz Türkeli gazetesinin yazarlarından Fevzi Şen ebediyete intikal etmiş gazeteci büyüklerimi-zin anma törenleri ile ilgili olarak aramızda geçen bir sohbeti köşesine taşımış. Fevzi Şen ile, bu yıl gazeteci büyüğümüz merhum Fatih Gümüş’ü anma töreninin yapılamamış olması üzerine değerlendirmede bulunurken, genel bir anma etkinliğinden bahsetmiştik. Ebediyete intikal eden gazeteci büyüklerimizin düzenlenecek etkinliklerle yad edilmesinin güzelliğinden bahsetmiştik. Sayın Şen bu konuyu yazısına taşımış. Bu yazıdan sonra yapılan anma etkinliklerine karşı olduğumuz gibi bir anlam çıkmasından endişe ettik. Gazeteci büyüklerimizin anılmasına kesinlikle karşı değiliz. Geleneksel hale gelmiş anma etkinliklerinin sürdürülmesinde fayda var. Merhum babam Şükrü Küçükkurt ile ilgili olarak biz, anma etkinliğimizi aile içerisinde ve dini boyutta yapmayı uygun görüyoruz. Genel manada yapılabilecek anma etkinliklerine de karşı değiliz. Yanlış anlamaya meydan vermemek için böyle bir bilgilendirmede bulunmak istedik.
Öte yandan bundan sonraki meslek yaşamını Gazete 3’de sürdüreceğini öğrendiğimiz Fevzi Şen’e yeni yuvasında da başarılar diliyoruz.
