21 Haziran 2012 Perşembe 03:00:00
Uzun bir süredir taşınma telaşı yaşadığımız için bu satırlardan uzak kaldık.
Yaklaşık 7 yıl önce, “Haydi hayırlısı, barınabildiğimiz kadar barınırız” felsefesiyle yerleştiğimiz gazete binamız nihayet kaçınılmaz sonla buluştu. Gazlıgöl caddesi üzerindeki imar uygulamalarının hız kazanması üzerine, biz de komşularımızla birlikte, binalarımızı ve arazilerimizi, bir başka komşumuza devrettik. Daha iyisini, daha güzelini yapması, pejmürdeliği ortadan kaldırması için.
Eski yerin devredilmesi, yeni bir yer ayarlanması, matbaasıyla birlikte gazetenin yeni yerine taşınması ve bu arada günlük gazete yayınlama telaşının sürmesi derken yazı yazma görevimizi aksatmış olduk. Bu vesileyle mazeretimizi bildirelim istedik.
Tatlı bir telaşın ardından Gazeteniz Kocatepe kendisine ait eski binasının yerine, yine kendisine ait olan yeni binasında hizmetini sürdürmeye başladı. Kurtuluş Caddesi üzerinde, İmaret Camii’nin bir üst sokağında, Gedik Ahmet Paşa İlköğretim Okulu’nun karşısında olduğumuzu da bu vesile ile tekrarlayalım.
Taşınma işi aslında dile kolay gelse de öyle pek de kolay olan bir fiil değil. Nasrettin Hoca’nın ruhu şad olsun; “Damdan düşen yanıma gelsin” demiş ya…
Bu taşınma bizim için tatlı bir telaşe olduğu gibi, anıları yad etme fırsatı da doğurdu. Raflardaki her kitabı, çekmecelerdeki her küçük notu, kenara itilmiş bir sürü ıvır zıvırı elimize aldığımızda, güncel tabirle “yaşanılmışlıklar”ı anımsadık.
Kolilerce kitap, bir dünya fotoğraf, gelen zarflar, gönderilen yazılar, çiziktirilen notlar elimizden geçtikçe hayatımızın bir bölümü film şeridi gibi gözümüzün önünde yeniden belirdi. Pek çok kişi için “çöp” denilebilecek, küçük ve değersiz olabilecek onlarca şey, Kurucularımız rahmetli İbrahim ve Şükrü Küçükkurt’un ellerinin izlerini, gözlerinin nazarlarını taşıdığı için “emanet” muamelesi gördü bizlerden. Gerçi bizler de farkında değilmişiz bu emanetlerin ama farkına varmamız için bir kez daha görmemiz gerekiyormuş hep birlikte. Zannediyoruz ki hiç kimse şu an içinde bulunduğu çalışma ortamındaki anı zenginliğinin, hatıra yoğunluğunun farkında değildir. Ta ki, bizim gibi mecburiyet hasıl olsun…
Aradan yıllar geçtikten sonra bir kağıt parçasının, bir küçücük notun insan ruhunda fırtınalar koparabileceğini anladık böylece. Vefatlar olsa da kaldırmaya kıyamadığımız masaları, toplayamadığımız müsveddeleri böylece elimize alınca, “Bizim müsveddelerimizi, eşyalarımızı toplamak kimlere nasip olacak” diye düşünerek derinlere daldık.
Hasılı, derin düşünceler, elden geçen anılar bizlere bir kez daha Gazeteniz Kocatepe’nin yolunu, büyüklerin yadigarı olan değerlerini hatırlattı. “Allah gördüğümüzden ayırmasın, Allah mahcup etmesin” dualarımıza “amin”lerle karşılık verdik.
Kocatepe Gazetesi’nin 1965’den bu yana aksamadan süren yayınını bizler de aksatmamaya çalıştık ve şükür ki aksatmadık. Ama bu süreçte yaşanmış hatalarımız varsa, eksiklerimiz olmuş ise affınıza sığınıyoruz. Yeni yerimizde, yeni enerjimizle yola devam diyoruz…
Uzun bir süredir taşınma telaşı yaşadığımız için bu satırlardan uzak kaldık.
Yaklaşık 7 yıl önce, “Haydi hayırlısı, barınabildiğimiz kadar barınırız” felsefesiyle yerleştiğimiz gazete binamız nihayet kaçınılmaz sonla buluştu. Gazlıgöl caddesi üzerindeki imar uygulamalarının hız kazanması üzerine, biz de komşularımızla birlikte, binalarımızı ve arazilerimizi, bir başka komşumuza devrettik. Daha iyisini, daha güzelini yapması, pejmürdeliği ortadan kaldırması için.
Eski yerin devredilmesi, yeni bir yer ayarlanması, matbaasıyla birlikte gazetenin yeni yerine taşınması ve bu arada günlük gazete yayınlama telaşının sürmesi derken yazı yazma görevimizi aksatmış olduk. Bu vesileyle mazeretimizi bildirelim istedik.
Tatlı bir telaşın ardından Gazeteniz Kocatepe kendisine ait eski binasının yerine, yine kendisine ait olan yeni binasında hizmetini sürdürmeye başladı. Kurtuluş Caddesi üzerinde, İmaret Camii’nin bir üst sokağında, Gedik Ahmet Paşa İlköğretim Okulu’nun karşısında olduğumuzu da bu vesile ile tekrarlayalım.
Taşınma işi aslında dile kolay gelse de öyle pek de kolay olan bir fiil değil. Nasrettin Hoca’nın ruhu şad olsun; “Damdan düşen yanıma gelsin” demiş ya…
Bu taşınma bizim için tatlı bir telaşe olduğu gibi, anıları yad etme fırsatı da doğurdu. Raflardaki her kitabı, çekmecelerdeki her küçük notu, kenara itilmiş bir sürü ıvır zıvırı elimize aldığımızda, güncel tabirle “yaşanılmışlıklar”ı anımsadık.
Kolilerce kitap, bir dünya fotoğraf, gelen zarflar, gönderilen yazılar, çiziktirilen notlar elimizden geçtikçe hayatımızın bir bölümü film şeridi gibi gözümüzün önünde yeniden belirdi. Pek çok kişi için “çöp” denilebilecek, küçük ve değersiz olabilecek onlarca şey, Kurucularımız rahmetli İbrahim ve Şükrü Küçükkurt’un ellerinin izlerini, gözlerinin nazarlarını taşıdığı için “emanet” muamelesi gördü bizlerden. Gerçi bizler de farkında değilmişiz bu emanetlerin ama farkına varmamız için bir kez daha görmemiz gerekiyormuş hep birlikte. Zannediyoruz ki hiç kimse şu an içinde bulunduğu çalışma ortamındaki anı zenginliğinin, hatıra yoğunluğunun farkında değildir. Ta ki, bizim gibi mecburiyet hasıl olsun…
Aradan yıllar geçtikten sonra bir kağıt parçasının, bir küçücük notun insan ruhunda fırtınalar koparabileceğini anladık böylece. Vefatlar olsa da kaldırmaya kıyamadığımız masaları, toplayamadığımız müsveddeleri böylece elimize alınca, “Bizim müsveddelerimizi, eşyalarımızı toplamak kimlere nasip olacak” diye düşünerek derinlere daldık.
Hasılı, derin düşünceler, elden geçen anılar bizlere bir kez daha Gazeteniz Kocatepe’nin yolunu, büyüklerin yadigarı olan değerlerini hatırlattı. “Allah gördüğümüzden ayırmasın, Allah mahcup etmesin” dualarımıza “amin”lerle karşılık verdik.
Kocatepe Gazetesi’nin 1965’den bu yana aksamadan süren yayınını bizler de aksatmamaya çalıştık ve şükür ki aksatmadık. Ama bu süreçte yaşanmış hatalarımız varsa, eksiklerimiz olmuş ise affınıza sığınıyoruz. Yeni yerimizde, yeni enerjimizle yola devam diyoruz…
