Bu dünyada Hepimiz misafiriz. Hem de öyle bir misafirlik ki ikindi güneşi kadar. Uzun bir yolculukta bir ağacın altında azcık dinlenmek gibi bir şey. Bir cam bardağın dahi üç insan ömründen daha fazla ömrü var. İşte görüyoruz her gün yakınlarımızdan birileri dönüşü olmayan yola gidiyor. Bende yakın tarihte otuz yıllık ortağımı kaybettim. İyi adamdı. Allah rahmet eylesin.
Herkesin kaderi başka. Kaderde ne varsa o oluyor. İnsanların bir birleri ile karşılaşması ve tanışması da kaderdir. İmtihanlar da farklıdır. Ağır olanlar var, hafif olanlar var.
Bu hayatta herkese bir görev veriliyor. Helede bazı zamanlarda bazı insanlara ağır yük yüklenirmiş. Bu görev yöneticilik olur, memurluk olur, işçilik olur, babalık olur, evlatlık olur hiç fark etmez. Önemli olan bu yükün altından yüz akıyla kalkabilmektir.
İşte bu kısacık ömürde birçok hatalar yapıyor ve aciz kalırız. Beşeriz şaşarız. Çok da gerekli olmayan konulara yıllarınızı verirsiniz.
Başkalarının problemlerini çözerken kendi probleminizi çözemezsiniz. Herkese yetişirsiniz kendinize yetişemezsiniz. Benim gibi! Çünkü bu daha zordur. Kendinizle ilgili radikal kararlar almak kolay değildir. Çünkü yakınlarınızdan bazılarını üzmekten korkarsınız.
Değerli dostlarım; Birçok konuda aciziz. Hepimiz çaresiz kullarız. Mücadele ediyoruz ve başardığımızı zannedip böbürleniyoruz. Oysa ki bizde bir şey yok. Kader yazıyor, biz oynuyoruz. Hepsi bu kadar.
“Acizlikle yüzleşmek” güzel bir tabir. Muhasebe yapmak oluyor. Kendini yargılamak. Yada dertleşmek diyelim. Keşkeler. Herkesin yaptığı veya yapmaya çalıştığı ve şu an sizinle dertleştiğimiz gibi. Bendeniz de acizlikle ve Azizlikle yüzleşiyorum. İkisi arasında sıkışmak oluyor. Hassas konular. Şükür, sabır ve dua.
Yüzleştikçe derinlere dalıyor insan! Çık çıkabilirsen.
