Zaman, sessiz bir testere gibi ömrü tüketiyor. Akrep ve yelkovan arasında kalan her an geçmişe dönüşüyor.
Vakti durdurmak mümkün değil. Öyleyse zamanı düzenlemek elimizdeki tek çare.
Ama, zaman kazanmak için bile onu düzenlemek zorunda kalan insanın bu çabanın sonunda elinde sadece koşturma ve telaştan ibaret bir hayat kalıyor.
Ne tuhaf değil mi? Ne yaparsanız yapın başa yani aslına dönüyorsunuz.
İnsanoğlu yalnız doğuyor, büyüyor, çoğalıyor. Sonra azalmaya başlıyor ve tekrar yalnız ölüyor.
4 yaşındaki çocukla 80 yaşındaki adam aynı, 12 yaşındaki çocukla, 75 yaşındaki adamla hevesleri aynı, 20 yaşındaki genç ile 60 yaşındaki adamın istekleri aynı. Ne kadar başarılı olabilirse artık! Başarının çan eğrisi işte böyle dostlar.
Aslında kıymetinin üstüne kıymet konulamayacak, ama hiç farkında olmadan elimizden kayıp giden en önemli şey olan vakit!
Farkında olmadan diyorum; Çünkü en kıymetli zamanlarımızı dırdırla, zırzırla, didişmeyle, küsüşmeyle geçirip gidiyoruz.
Hoşunuza gitmeyebilir. Hatta bana kızabilirsiniz. Abartılı bulabilirsiniz. İdrakimiz için benzer konuları yazıyoruz. Hatırlatmak anlamında bildiklerimizi siz değerli dostlarla paylaşıyoruz. Ancak ben de dahil bu hataları neredeyse her gün hepimiz yapıyoruz.
Geçmiş ve gelecek arasında sıkışıp içinde bulunduğumuz zamanı öldürüyoruz. Yarın geç olmaya mahkumdur.
Aslında bu gerçeği hemen hepimiz biliyoruz. Ama uygulamada sıkıntılarımız var.
Vaktin kıymetini bilmek, hayatı güzelleştirmekle mümkündür. Üzmemek ve üzülmemek gerekir.
Kavgaların, savaşların, husumetin, küslüklerin, kıskançlıkların olmadığı bir dünya arzu ederim.
Herkes üzerine düşeni yaparsa zor olan iş kolaylaşır.
İşte geldik, gidiyoruz.
Kıymet bilenlerden olalım.
