“Saygı, sevgi” gibi konuları sıkça yazıyoruz. 2018/Mart ayında da bu konuyu yazdık. Düzelen pek bir şey olmadığını tespit edince tekrar gündeme getirelim dedik. Toplum olarak saygı, sevgi, birlik ve beraberlik içinde olamazsak hiçbir şeyi çözemeyeceğimiz ortada.
Televizyon izlemek istemiyor insan. Sebepsiz kavgalar, aile içi şiddet, sokakta, trafikte saygısızca tavırlar “ ne oluyor bize? ”dedirtiyor. Daha da kavgacı bir toplum oluyoruz. Güvensizlik içinde yaşıyoruz. İsraf, ekonomik beklentiler bizi geriyor.
Bahçenize iki gül dikiniz. Gülün birini yanına giderek, diğerini de dışarıdan hortumla sulayın. Aynı gübreyi verin. İki sene sonra yanına uğramadığınızı diken içinde görürsünüz. Elinizle suladığınız ve sıkça yanına gittiğiniz gülün nadiren dikeni olacaktır.
Bir asansör kapısında “ aman efendim evvela siz buyurun!” diyen insanlar, arabaya bindiklerinde trafik canavarı kesiliyorlar. Otomobilin içinde, muhafazalı ya. İçi dışına çıkıyor. Külhanbeylik yapıyor. Aynısını açık bir alanda yapmıyor. Çünkü nezaketi içimize sindirememişiz. Nezaketsizlik sebebiyle trafikte insanımız stresli oluyor. Kavgalar, kazalar artıyor. İnsanlar birbirlerine kızgınca bakıyor. Adam bilerek ters yola giriyor, trafiği alt üst ediyor, kendisini ikaz edene de” e ne var bunda?” tavrında küstahlık yapıyor. Hatta silahını çekip vuruyor. Elbette herkes aynı değil, çok kibar insanlarımız da var.
İşte bu hal, sevgiyle rabıtamızın olmadığını gösteriyor. Hala torununu, çocuğunu şımarır diye kucağına almayan dede, nine, ana, babalar var. Sevgisiz büyümenin tehlikelerini görmek gerekiyor. Ancak insan geç anlayıp, geç kalabiliyor. Bugün sokak çocukları problemi varsa sebebi sevgisizliktir. Çocuklarla problemimiz varsa sebebi en başta biziz.
Kardeşler miras derdinde, baba oğul, gelin kaynana, komşular, işçi işveren, eşler birlerine soğuk duruyorlar. Merhaba bile yok. Didişmek düsturumuz olmuş. Didişecek kimse bulamazsak kendimizle didişiyoruz. Mahkemeler ve cezaevleri dolu. Herkes ben haklıyım davasında. Sonrada Allah’tan af diliyoruz. Bu kadar kolay mı? Oysa haklı olma mücadelesi yerine mutlu ve huzurlu olma yolunu seçmek daha kolay değil mi dostlar? Ama başaramıyoruz. Hatta başarsak dahi başardıkça huzursuz oluyoruz.
“Buyur kardeşim sen geçiver.” demek çok mu zor?
Biraz saygı. Biraz fedakârlık. Biraz sabır ve biraz saygı. Biraz muhabbet.
