Değerli Dostlar; Eminim ki sizlerin de etrafınızda kendini adam zanneden ama istemediğiniz halde size defalarca namusu ve şerefi üzerine söz veren fakat çok kısa zamanda sözlerini unutan insan bile demeyeceğimiz ne olduğu belirsiz mahluklar var ortalıkta.
Hani bir söz vardır ya;” Öl söz verme. Öl sözünden dönme.”
Dürüst ve namuslu insanlar için söz vermek sanal bir şey değildir. Şartlara göre değişmez. Söz namustur, şereftir, onurdur. Kimse zorlamadığı ve beklemediği halde herhangi bir konuda namusu ve şerefi üzerine söz veren kalıbının adamı olmayanların namusu ve şerefi sizce nereye gitmiş olabilir?
Eskiden ticaret ve siyasette verilen sözün bağlayıcılığı olurdu ve şartlar ne olursa olsun o sözden asla dönülmezdi.
Ama günümüzdeki iki yüzlüler sözünde durmamak için söz veriyorlar.
Bu haysiyetsizler, uyanıklık yaptıklarını zannederler, ama bilmezler ki kul hakkı yemenin ve emek hırsızlığı yapmanın dinimizde de ağır cezası olduğunu.
Kısa sürede kara geçtiklerini zannederler. Ama öyle olmaz. Çünkü duyguları insani düşüncelerinin önünde gitmektedir. Oysaki insan olmadan hiçbir şey olunmaz.
Atalarımız boşuna dememiş; “Hayvan yularından, İnsan sözünden “ diye. Sözünü yutan bu onursuzlar kendilerini bir halt zannederler.
Eskiden ticarette senet ve çek gibi ödeme araçları yoktu. Sadece söz vardı. En fazla bir alacak defteri vardı. O da unutulmasın diye yazılırdı. Şimdi, adam çeki senedi veriyor, sonra da imza benim değil veya çalındı diye inkâr ediyor. Ya da hak hukuk bilmeden, yapılan pazarlığın dışında arsızca bir şey koparmaya çalışıyor. Hey gidi günler hey!
Kısacası; Söz ağızdan bir sefer çıkmışsa kesin tutulurdu. Namustu, şerefti, onurdu.
Yeni yılınızı tebrik eder, sözünde duran dostlar edinmenizi dilerim.
