Namazı Böyle Kılmalıyız

Tenbihü’l – Gâfilin isimli meşhur eserde (bak. Sh:195) ve bazı kitaplarda zikredildiğine göre, bir kere Hatemi Zahid Hazretleri, Âsım ibn-i Yusuf Hazretlerinin yanına girdiğinde Âsım (kuddise sirruhu) ona: 
“Ey Hatem! Namaz kılmayı güzel becerebiliyor musun?” Diye sordu. O da “Evet” dedi. Bunun üzerine Âsım (kuddise sirruhu) “Peki nasıl kılıyorsun?” Dedi. Buyurdu ki: “Namaz vakti yanaşınca, abdestimi sünnet vechi üzere tazeliyorum sonra, namaz kılacağım yere gelip dikiliyorum ta ki her uzvum yerleşiyor, Kâbe’yi iki kaşımın arasında, Makam- ı İbrahim’i göğsümün hizasında, Allah-u Teâlâ’yı mekândan münezzeh (pak ve uzak) olduğu hâlde başımda hazır, kalbimdeki her şeyi bilir olduğu halde görüyorum. Sanki ayağım Sırat Köprüsü’nün üzerinde cennet sağımda, cehennem solumda, ölüm meleğini de arkamda hissediyorum ve kılacağım namazın, son namazım olduğunu zannediyorum sonra, ihsan ile (Allah’ı görür gibi) iftitah (başlama) tekbirini alıyorum, düşüne düşüne okuyorum, tevâzü ile rukua eğiliyorum, tazarrû ile (Allah’a yalvararak) secdeye kapanıyorum. Sonra tamamıyla oturuyor, ümitle teşehhütte bulunuyor, (tahiyyat okuyor) sünnet üzere selam veriyorum. Sonra da o namazı ihlâsa teslim ediyor, korkuyla ümit arasında kalkıyorum ve bu hâl üzere sabra devam ediyorum.”
Bunu duyan Âsım (Kuddise sirruhu) Hazretleri “Ey Hatem! Senin namazın böyle mi? O da: “Evet, otuz senedir böyle kılıyorum.” Deyince, Âsım (Kuddise sirruhu) Hazretleri ağlayarak: “Ben daha bu zamana kadar hiç böyle bir namaz kılmadım.” Dedi. (Mahmut Ustaosmanoğlu, Ruhu’l Furkan, cilt: 1; Bakara suresi sayfa: 135; Ramazanoğlu Mahmud Sami, Bakara Suresi Tefsiri, sayfa:22)