Daha cep telefonları ile yeni tanışmıştık ki akıllı telefonlar girdi hayatımıza.
Birden fazla telefon hattı olanlara, “532” ya da “542” ile başlayan numaralara, “Aran Kazan” kampanyalarına hayranlık beslerken gerektiğinden çok daha işlevli, çok daha şarj yiyen ve her kullananı internete biraz daha bağımlı hale getiren icatlar, akıllı telefonlar.
Cep telefonu furyasının ilk yıllarında önemli gün ve haftaları mesajla kutlamak, neredeyse bir gelenek olmuştu. Hatta töre, racon…
Yüzyüze kutlanmayan bayramlardan karşıdaki insanın sesini duymadan, iletişimi tek taraflı boyuta indirgeyen, ‘Ben mesajı atarım, günah benden gider’ üsluptan şikayetçiydik. Ama kendimiz de aynı tek taraflı iletişimi seçiyorduk.
Şimdilerde bu kadar zahmete de katlanmıyoruz. Akıllı telefonlarımızla Vatsap denilen uygulama aracılığıyla, internette hazır bulunduğumuz fotoğrafları, toplu mesajları, “liste”mizde ekli olanlara gönderiveyoruz. Hooop! Al sana kandil tebriği, 19 Mayıs kutlaması…
Hele bir de yolladığımız toplu mesaj ‘görüldü’ anlamına gelen mavi işareti aldı mı, keyfimize diyecek yok.
Kabahat yalnızca bu teknolojik cihazlarda değil elbette.
Biz zaten böyle bir ortam istiyormuşuz sanki.
Fakat dikkat ettiniz mi?
Telefonsuz bir hiç olduğumuzu hissetmeye başladık.
Evden telefonumuzu almadan çıksak ‘Bana nasıl ulaşacaklar/ be nasıl ulaşacağım’ kaygısı hissetmeye başlıyoruz.
Bir nevi tevekkülümüzü de meşgule atar oldu telefonlar.
Yanımızde telefonumuz olsa bize hiçbir şey olmayacak sanki…
Telefonun bu kadar yaygın olmadığı zamanlar, özellikle sabit hatları ezberlemek kolaydı.
Şimdi ise nasıl olsa dijital hafıza var. Yükle, yükle, yükle…
Bilimadamları ve din adamlarının Türk toplumundaki telefon kullanımı, telefon kullanımının ardından değişen aile algısı üzerine daha çok eğilmesi gerekiyor.
