10 Aralık 2010 Cuma 02:00:00
Son birkaç haftadır dikkat ettiniz mi Afyonkarahisar’ın gündeminde hangi başlık etrafında toplanan haberler var? Ben belki kuruntu yapıyorumdur ama şu sıralar “haber” deyince aklıma asayiş ve türevleri geliyor.
Sevdiği için intihar teşebbüsünde bulunan aşık…
Trafik kazaları…
Göz meselesi…
Gazinoda saldırı…
Asansörde ölüm…
Yemekten zehirlenme…
Madde bağımlısının yanması…
Hoş, “Bana kalsa, ben hiç asayiş haberini girmem” diyordum ta ki bir dolmuştaki vatandaşların bir kazaya nasıl baktıklarını görene dek. Dolmuş içindeydim ve Afyonkarahisar-İzmir karayolunda maddi hasarlı bir trafik kazası meydana gelmişti. Ölen ya da yaralanan yoktu, ama lüks bir araç hasar görmüştü. Dolmuşu kullanan şoför hariç, bütün yolcular kazanın olduğu yöne doğru bakıyordu. Tabii yorumlar da yapılıyordu:
-Hava yastığı açılmış…
-34 plakalı…
-Nereye gidiyormuş ki…
-Allah korumuş…
Bu ve benzeri bir sürü cümle kuruldu. O zaman anladım, bu tür haberler, belki “Orada ben de olabilirdim” diyerek, “yerine kendini koyma” duygusu bu tür olayları merak ettiriyor. Belki de herkesin içinde bulunduğu iddia edilen “şiddet” hissi, bizim kaza mahalline bakmamıza yol açıyor. Orası tam olarak çözülmüş değil. Ancak bu tür olayların “haber değeri” taşıdığı aşikar.
Bu durumdan hareketle “Bana kalsa hiç asa-yiş haberini girmem” görüşümü, “Bana kalsa asayiş haberini en okunacak sayfada girmem” diye değiştirdim.
Şu günlerdeki iddiam şudur:
Hiçbir büyük gazete sadece asayiş haberlerinin okunması için alınmaz. Her gazetenin belli bir politikası, belli bir kitlesi var. O kitle, zamanla oluşur. Fakat kitleyle mensup kişilerden pek azı “Ah ne güzel asayiş haberleri veriyor” diyerek bir gazeteyi alır. Gazetenin alınmasını sağlayan, olaylara bakışı, yorumu, fotoğrafı ve kişinin gazetede kendini görebilme ihtimalidir.
Dolayısıyla asayiş haberlerini hem yaygın hem de yerel gazetelerde birinci sayfanın neredeyse alternatifi olan 3’üncü sayfa yerine 4-6-8 gibi gazete açıldığında sol tarafa denk gelen sayfalara yerleştirmek bir yöntem olabilir. Hatta çok sayfalı gazetelerde asayiş haberlerinin siyah-beyaz sayfalarda yer alması da düşünülebilir. Bu konuda bir tek Emniyet ve Jandarma’nın başarılı operas-yonları için istisna kaydı düşülebilir. Başarılı operasyonları okunan sayfada vermek, insanların devlete olan güvenini artırır.
Bu önerimin çok basit bir mantığı var: Asayiş haberlerinin okunan sayfalarda sunulması, hâliyle bu haberlerin okunma oranını artırıyor. Ama şöyle bir düşünün, bir sayfada tecavüz, yaralama, gasp, kaçakçılık, cinayet, ihanet haberlerini okumak, insan psikolojisini ne yönde etkiler? Hatta bazı olaylarla tüm bunların içiçe geçtiğini görüyoruz. Bu durum, sizce sağlıklı mı?
“Olanı vermeyelim mi” diye itiraz edecektir çoğu arkadaşım. “Olanı vermeyelim” demiyorum, “Olanı, iç sayfalardan, mümkünse küçük verelim” diyorum.
Bu önerimin dikkate alınmayacağını da biliyorum…
Ancak insan, dünyayı değiştirme arzusuyla yanıp tutuşur, ne yaparsınız?
UYARIsoy: Bugün 10 Aralık Dünya İnsan Hakları Günü… Bugünde de farklı hiçbir şey olmayacak, umutlanmayın. Birkaç kutlama mesajı, birkaç basın açıklaması belki…
Ama bugün de çimenler ezilecek…
Son birkaç haftadır dikkat ettiniz mi Afyonkarahisar’ın gündeminde hangi başlık etrafında toplanan haberler var? Ben belki kuruntu yapıyorumdur ama şu sıralar “haber” deyince aklıma asayiş ve türevleri geliyor.
Sevdiği için intihar teşebbüsünde bulunan aşık…
Trafik kazaları…
Göz meselesi…
Gazinoda saldırı…
Asansörde ölüm…
Yemekten zehirlenme…
Madde bağımlısının yanması…
Hoş, “Bana kalsa, ben hiç asayiş haberini girmem” diyordum ta ki bir dolmuştaki vatandaşların bir kazaya nasıl baktıklarını görene dek. Dolmuş içindeydim ve Afyonkarahisar-İzmir karayolunda maddi hasarlı bir trafik kazası meydana gelmişti. Ölen ya da yaralanan yoktu, ama lüks bir araç hasar görmüştü. Dolmuşu kullanan şoför hariç, bütün yolcular kazanın olduğu yöne doğru bakıyordu. Tabii yorumlar da yapılıyordu:
-Hava yastığı açılmış…
-34 plakalı…
-Nereye gidiyormuş ki…
-Allah korumuş…
Bu ve benzeri bir sürü cümle kuruldu. O zaman anladım, bu tür haberler, belki “Orada ben de olabilirdim” diyerek, “yerine kendini koyma” duygusu bu tür olayları merak ettiriyor. Belki de herkesin içinde bulunduğu iddia edilen “şiddet” hissi, bizim kaza mahalline bakmamıza yol açıyor. Orası tam olarak çözülmüş değil. Ancak bu tür olayların “haber değeri” taşıdığı aşikar.
Bu durumdan hareketle “Bana kalsa hiç asa-yiş haberini girmem” görüşümü, “Bana kalsa asayiş haberini en okunacak sayfada girmem” diye değiştirdim.
Şu günlerdeki iddiam şudur:
Hiçbir büyük gazete sadece asayiş haberlerinin okunması için alınmaz. Her gazetenin belli bir politikası, belli bir kitlesi var. O kitle, zamanla oluşur. Fakat kitleyle mensup kişilerden pek azı “Ah ne güzel asayiş haberleri veriyor” diyerek bir gazeteyi alır. Gazetenin alınmasını sağlayan, olaylara bakışı, yorumu, fotoğrafı ve kişinin gazetede kendini görebilme ihtimalidir.
Dolayısıyla asayiş haberlerini hem yaygın hem de yerel gazetelerde birinci sayfanın neredeyse alternatifi olan 3’üncü sayfa yerine 4-6-8 gibi gazete açıldığında sol tarafa denk gelen sayfalara yerleştirmek bir yöntem olabilir. Hatta çok sayfalı gazetelerde asayiş haberlerinin siyah-beyaz sayfalarda yer alması da düşünülebilir. Bu konuda bir tek Emniyet ve Jandarma’nın başarılı operas-yonları için istisna kaydı düşülebilir. Başarılı operasyonları okunan sayfada vermek, insanların devlete olan güvenini artırır.
Bu önerimin çok basit bir mantığı var: Asayiş haberlerinin okunan sayfalarda sunulması, hâliyle bu haberlerin okunma oranını artırıyor. Ama şöyle bir düşünün, bir sayfada tecavüz, yaralama, gasp, kaçakçılık, cinayet, ihanet haberlerini okumak, insan psikolojisini ne yönde etkiler? Hatta bazı olaylarla tüm bunların içiçe geçtiğini görüyoruz. Bu durum, sizce sağlıklı mı?
“Olanı vermeyelim mi” diye itiraz edecektir çoğu arkadaşım. “Olanı vermeyelim” demiyorum, “Olanı, iç sayfalardan, mümkünse küçük verelim” diyorum.
Bu önerimin dikkate alınmayacağını da biliyorum…
Ancak insan, dünyayı değiştirme arzusuyla yanıp tutuşur, ne yaparsınız?
UYARIsoy: Bugün 10 Aralık Dünya İnsan Hakları Günü… Bugünde de farklı hiçbir şey olmayacak, umutlanmayın. Birkaç kutlama mesajı, birkaç basın açıklaması belki…
Ama bugün de çimenler ezilecek…
