24 Ocak 2012 Salı 02:00:00
Bir telâş içinde devam eder hayat…
Ülke için, insanlık için kurulan hayalleri varsa hele gazetecinin…
Yani bir şeylerin ucundan tutacaksa illa…
Ömrü mücadele içinde geçer gazetecinin…
Hem de fiili, sözlü, hukuki müdahalelere aldırış etmeden…
***
Sık sık bir dize takılır diline:
“Bir insan, ömrünü neye vermeli?”
Dizenin devamında karşılaşılan cümle, gerçekleşmesin ister çoğu kez:
“Savrulup gidiyor, ömür dediğin…”
***
Doğrunun peşindedir gazeteci.
Bu yüzden iktidarlar sevmez gazeteciyi.
Her dönemin muhalifleri için ise çelenk konulası bir anıttır mutlaka.
***
Ki zaten çelenkleşir elbet bir süre sonra.
Çünkü ya ilk kurşunu atanlar, düşman işgaline karşı silahına davrananlar arasındadır gazeteciler.
Ya “hoşa gitmeyecek” kelâm edip önce dikkat, ardından tepki çeken, ardından “Tebdil, tağyir ve ilga ve mülga” maddelerine gönderme yapılıp cezaevine yollanandır gazeteciler. O olmadı, “çete li-deri” denir. O da mı olmadı, “Örgüte destek”tir suçu.
Mutlaka suçludur…
***
Hatta öyle zamanlar gelir ki…
Herkes köşe-bucak “belge” ararken, “belge”yi yayınlar birisi.
“Belge”de bahsi geçen değil de “belge”yi yayınlayan kabahatli olur.
Ve “Nereden buldun” diye sorulur hemen.
“Nereden buldun” sorusuna ne cevap verse beğenilmez…
***
“Gazeteci çelenkleşir bir süre sonra” dedim ya.
Hapse girmesinden daha ileri merhalesi de var bunun.
Tepki “okları”nın yanı sıra pek çok noktada hedef tahtasına konur.
An gelir… Attila İlhan’ın tarif ettiği “tahrip gücü yüksek” bir bombanın kurbanı olur.
An gelir… Otomobiline binerken kurşunlanır…
***
Ve ne acı değil mi dostlar?
Ömrünü insanlık için güzel bir şeyler yapmaya adayanlar…
Dünyayı değiştirmeye çalışanlar…
“Bir kişi bile yolsuzlukların, usülsüzlüklerin, haksızlıkların farkına varıp üstüne gitse, iyi bir gelişmedir” diye düşünenler…
İlk kurşunu atanlar, kurşunlara muhatap olanlar…
Ancak ölüm yıldönümlerinde hatırlanır…
***
Ölüm yıldönümlerinin ertesi gün ise “O tür gazeteciliğin devri kapandı” nârâları atılır…
***
Araştırmacı-gazeteciliğin ölmediği, hatta giderek ihtiyaç duyulmaya başlandığını düşünen birisi olarak, o gazetecilik ülküsünü taşıyanların buluşma adresi de vermeliyim:
Abdi İpekçi Mahallesi, Uğur Mumcu Caddesi, Ahmet Taner Kışlalı Sokak, Necip Hablemitoğlu Apartmanı…
Bir telâş içinde devam eder hayat…
Ülke için, insanlık için kurulan hayalleri varsa hele gazetecinin…
Yani bir şeylerin ucundan tutacaksa illa…
Ömrü mücadele içinde geçer gazetecinin…
Hem de fiili, sözlü, hukuki müdahalelere aldırış etmeden…
***
Sık sık bir dize takılır diline:
“Bir insan, ömrünü neye vermeli?”
Dizenin devamında karşılaşılan cümle, gerçekleşmesin ister çoğu kez:
“Savrulup gidiyor, ömür dediğin…”
***
Doğrunun peşindedir gazeteci.
Bu yüzden iktidarlar sevmez gazeteciyi.
Her dönemin muhalifleri için ise çelenk konulası bir anıttır mutlaka.
***
Ki zaten çelenkleşir elbet bir süre sonra.
Çünkü ya ilk kurşunu atanlar, düşman işgaline karşı silahına davrananlar arasındadır gazeteciler.
Ya “hoşa gitmeyecek” kelâm edip önce dikkat, ardından tepki çeken, ardından “Tebdil, tağyir ve ilga ve mülga” maddelerine gönderme yapılıp cezaevine yollanandır gazeteciler. O olmadı, “çete li-deri” denir. O da mı olmadı, “Örgüte destek”tir suçu.
Mutlaka suçludur…
***
Hatta öyle zamanlar gelir ki…
Herkes köşe-bucak “belge” ararken, “belge”yi yayınlar birisi.
“Belge”de bahsi geçen değil de “belge”yi yayınlayan kabahatli olur.
Ve “Nereden buldun” diye sorulur hemen.
“Nereden buldun” sorusuna ne cevap verse beğenilmez…
***
“Gazeteci çelenkleşir bir süre sonra” dedim ya.
Hapse girmesinden daha ileri merhalesi de var bunun.
Tepki “okları”nın yanı sıra pek çok noktada hedef tahtasına konur.
An gelir… Attila İlhan’ın tarif ettiği “tahrip gücü yüksek” bir bombanın kurbanı olur.
An gelir… Otomobiline binerken kurşunlanır…
***
Ve ne acı değil mi dostlar?
Ömrünü insanlık için güzel bir şeyler yapmaya adayanlar…
Dünyayı değiştirmeye çalışanlar…
“Bir kişi bile yolsuzlukların, usülsüzlüklerin, haksızlıkların farkına varıp üstüne gitse, iyi bir gelişmedir” diye düşünenler…
İlk kurşunu atanlar, kurşunlara muhatap olanlar…
Ancak ölüm yıldönümlerinde hatırlanır…
***
Ölüm yıldönümlerinin ertesi gün ise “O tür gazeteciliğin devri kapandı” nârâları atılır…
***
Araştırmacı-gazeteciliğin ölmediği, hatta giderek ihtiyaç duyulmaya başlandığını düşünen birisi olarak, o gazetecilik ülküsünü taşıyanların buluşma adresi de vermeliyim:
Abdi İpekçi Mahallesi, Uğur Mumcu Caddesi, Ahmet Taner Kışlalı Sokak, Necip Hablemitoğlu Apartmanı…
