9 Aralık 2011 Cuma 02:00:00
Siz nasıl düşünürsünüz bilemem. Ama kanaatimce habercinin görevi, kötü örnekleri eleştirmek olduğu kadar iyi örnekleri de toplumla paylaşmak. Son dönemde Afyonkarahisar’da Erkan Özdemir adlı bir esnafın, yolda bulduğu parayı polisler vasıtasıyla paranın sahibine ulaştırması, örnek alınması gereken bir davranıştı. Oysa kendisine sorsanız “Ne var ki bunda? Yapmam gerekeni yaptım” diyerek, mütevazi bir tutum sergiliyordu.
Yerel gazetelere şöyle bir göz atan kişiler, dolmuşçu şoförleri ilgili pek de olumsuz haberlere rastlayamıyor. Hatta bu olumsuzluklar zaman zaman ulusal yayın yapan gazete ve televizyonlarda da yer buluyor. Bu haberlerle birlikte hem kentin, hem de dolmuş şoförlerinin itibarları ve imajları ile ilgili sorunlar gündeme geliyor. “Aman ilimizin imajını zedeleyecek bir haber yapmayalım” demiyorum. Haber değeri taşıyan her olay haber yapılır. Buna dair bir sıkıntı yok. Ancak habere konu olan taraflar için kamuoyundaki algılamayı değiştirecek tavırların geliştirilmesi zaman alabiliyor.
Niye anlattım bunu?
Afyon Kocatepe Üniversitesi’nin Hz. Mevlânâ’nın 738’inci Vuslat Yıldönümü Etkinlikleri çerçevesinde Ahmet Karahisari Kampüsü’nde düzenlenen “Mevlevi Kültürü” başlıklı paneli takip etmek üzere Yeşilyol Caddesi’nden üzerinde Özdilek ibaresi bulunan bir dolmuşa bindim. 03 M 231 plakalı dolmuş şoförü Ali Yeşilbağ, kırmızı ışıkta herhangi bir sabırsızlık göstermedi. Dolmuş haricinde yolcu bindirip indirmedi. Bir yolcunun “Müsait bir yerde inebilir miyim” sorusuna da kibar bir şekilde durakta durabileceğini söyledi. Tamam, yapılması gerekenler bunlar, fakat “o çok bilinen, duyulan” imajın dışındaki hareketler aynı zamanda.
Şoför kendi güzergâhında giderken yolculardan biri “Bu dolmuş Özdilek’e gitmiyor muydu” diye sordu. Şoför, “Hayır, hanımefendi. Yanlış dolmuşa binmişsiniz. En yakın durakta indireyim sizi, karşıdan gelen dolmuşlardan birine bindire-yim” dedi.
Biraz ilerleyen şoför, gördüğü ilk durakta durdu. Şoför, karşıdan o an için kendisiyle aynı durakta görev yapan herhangi bir arkadaşının gelmediğini fark edince, deminki yolcuya döndü. “Hanımefendi, buyurun karşıdan Özdilek yazan bir dolmuşa binin” tavsiyesinde bulundu. Kadın, “Tamam, hayırlı işler” derken şoför, “Hanımefendi, paranızı iade edeyim. Yanlış dolmuşa binmişsiniz” deyince yolcu “Olur mu öyle şey” diye karşılık verdi. Yaklaşık 1 dakika boyunca şoför nazikçe parayı iade etmek istediyse de yolcu da muhtemelen şoförün hakkının geçmemesi için parayı geri almayı kabul etmedi. Şoför, mecburen elinde tuttuğu parayı yerine koydu, yoluna devam etti.
Ahmet Karahisari Kampüsü son durak, malum. Son durağa girerken şoföre “Abi” dedim. “Olumlu hareketleri bildirebileceğimiz bir merci var mı” diye sordum. “Efendim, nasıl anlamadım” dedi. “Hani olumsuz davranışları bildirebileceğimiz bir telefon numarası asıyorsunuz ya dolmuşlara, sizin deminki hareketiniz olumlu bir örnekti. Ben de bunu bildirmek istiyorum” dedim.
Biraz mahcup oldu şoför, “Ben hakketmediğim parayı almak istemem. Hak-hukuka riayet etmezsem işim rastgitmez” karşılığını verdi.
“Ne güzel abi. Yazacağım seni. Hayırlı işler” dedim ve indim dolmuştan.
Plakasını not ettim.
İşte şimdi de “olumlu bir örnek” olarak yazıyorum.
Siz nasıl düşünürsünüz bilemem. Ama kanaatimce habercinin görevi, kötü örnekleri eleştirmek olduğu kadar iyi örnekleri de toplumla paylaşmak. Son dönemde Afyonkarahisar’da Erkan Özdemir adlı bir esnafın, yolda bulduğu parayı polisler vasıtasıyla paranın sahibine ulaştırması, örnek alınması gereken bir davranıştı. Oysa kendisine sorsanız “Ne var ki bunda? Yapmam gerekeni yaptım” diyerek, mütevazi bir tutum sergiliyordu.
Yerel gazetelere şöyle bir göz atan kişiler, dolmuşçu şoförleri ilgili pek de olumsuz haberlere rastlayamıyor. Hatta bu olumsuzluklar zaman zaman ulusal yayın yapan gazete ve televizyonlarda da yer buluyor. Bu haberlerle birlikte hem kentin, hem de dolmuş şoförlerinin itibarları ve imajları ile ilgili sorunlar gündeme geliyor. “Aman ilimizin imajını zedeleyecek bir haber yapmayalım” demiyorum. Haber değeri taşıyan her olay haber yapılır. Buna dair bir sıkıntı yok. Ancak habere konu olan taraflar için kamuoyundaki algılamayı değiştirecek tavırların geliştirilmesi zaman alabiliyor.
Niye anlattım bunu?
Afyon Kocatepe Üniversitesi’nin Hz. Mevlânâ’nın 738’inci Vuslat Yıldönümü Etkinlikleri çerçevesinde Ahmet Karahisari Kampüsü’nde düzenlenen “Mevlevi Kültürü” başlıklı paneli takip etmek üzere Yeşilyol Caddesi’nden üzerinde Özdilek ibaresi bulunan bir dolmuşa bindim. 03 M 231 plakalı dolmuş şoförü Ali Yeşilbağ, kırmızı ışıkta herhangi bir sabırsızlık göstermedi. Dolmuş haricinde yolcu bindirip indirmedi. Bir yolcunun “Müsait bir yerde inebilir miyim” sorusuna da kibar bir şekilde durakta durabileceğini söyledi. Tamam, yapılması gerekenler bunlar, fakat “o çok bilinen, duyulan” imajın dışındaki hareketler aynı zamanda.
Şoför kendi güzergâhında giderken yolculardan biri “Bu dolmuş Özdilek’e gitmiyor muydu” diye sordu. Şoför, “Hayır, hanımefendi. Yanlış dolmuşa binmişsiniz. En yakın durakta indireyim sizi, karşıdan gelen dolmuşlardan birine bindire-yim” dedi.
Biraz ilerleyen şoför, gördüğü ilk durakta durdu. Şoför, karşıdan o an için kendisiyle aynı durakta görev yapan herhangi bir arkadaşının gelmediğini fark edince, deminki yolcuya döndü. “Hanımefendi, buyurun karşıdan Özdilek yazan bir dolmuşa binin” tavsiyesinde bulundu. Kadın, “Tamam, hayırlı işler” derken şoför, “Hanımefendi, paranızı iade edeyim. Yanlış dolmuşa binmişsiniz” deyince yolcu “Olur mu öyle şey” diye karşılık verdi. Yaklaşık 1 dakika boyunca şoför nazikçe parayı iade etmek istediyse de yolcu da muhtemelen şoförün hakkının geçmemesi için parayı geri almayı kabul etmedi. Şoför, mecburen elinde tuttuğu parayı yerine koydu, yoluna devam etti.
Ahmet Karahisari Kampüsü son durak, malum. Son durağa girerken şoföre “Abi” dedim. “Olumlu hareketleri bildirebileceğimiz bir merci var mı” diye sordum. “Efendim, nasıl anlamadım” dedi. “Hani olumsuz davranışları bildirebileceğimiz bir telefon numarası asıyorsunuz ya dolmuşlara, sizin deminki hareketiniz olumlu bir örnekti. Ben de bunu bildirmek istiyorum” dedim.
Biraz mahcup oldu şoför, “Ben hakketmediğim parayı almak istemem. Hak-hukuka riayet etmezsem işim rastgitmez” karşılığını verdi.
“Ne güzel abi. Yazacağım seni. Hayırlı işler” dedim ve indim dolmuştan.
Plakasını not ettim.
İşte şimdi de “olumlu bir örnek” olarak yazıyorum.
