26 Şubat 2014 Çarşamba 02:00:00
Geçtiğimiz hafta sonu oynanan GS-Beşiktaş maçının 54. Dakikasında GS kalesi önündeki bir karambol sonucu dışarı çıkan top için maçın hakemi aut kararı verir; fakat GS’li Semih topun kendi ayağından çıktığını işaret edince hakem korner kararı verir ve Beşiktaş korner atışı kullanır. Maçı 1-0 kazanır GS… Maçtan sonra yapılan yorumlarda ve ertesi günkü gazetelerde Semih’in bu davranışı övülür ve takdir edilir, öyle ki maçın nasıl geçtiğinden çok Semih’in bu centilmen davranışı konuşulur yazılır. Biraz da maçla ilgili fazla söylenecek söz olmadığı için öne çıkar Semih…
Evet Semih, gerçekten takdir edilecek ve örnek bir centilmenlik yapmıştır; ancak bu çok doğal ve olması gereken hareketi, dürüst davranışı futbolda ve toplumda Semih gibi yapanlar çok azaldığı için futbol dünyasında iki üç gün boyunca yankılanmıştır. Halbuki yaşı altmışın üzerindeki bizim futbol oynadığımız günlerin futbolcuları için bunlar söz konusu bile olmazdı. Değil korner, taç, aut hakemin vermediği gol kararını bile düzelten futbolcular vardı. Nostalji olması yönünden de birkaç anımı aktarmak istiyorum..
Ben futbol sahalarına çıktığımda henüz on dört on beş yaşlarındaydım. Genç takımlar filan yoktu o zamanlar… Yani 1957-1958-1959 -1960 yılları… O yıllarda Kalespor, Doğanspor, Afyon Gençlik, Esnafspor, Kocatepe gibi gençlik kulüpleri, Demirspor, Çimentospor gibi iki kurum takımı, Havagücü, Karagücü gibi iki askeri takım vardı Afyon’da. Bu takımlardan oluşan maçlar çok çekişmeli geçerdi. Çok yetenekli futbolcular vardı bu takımlarda. Benden bir önceki kuşaktan, beni Doğanspor’a lisansiyer yapan Kunduracı Kamil, Kara Celal, Çeşin Hoca (Mehmet Cirit) Kaya Öztekin, Badak Ali, Hamdi Aliç, (bu üç isim Ankara Gençlerbirliği’nde oynadılar) Jet Hakkı, Hikmet ve Bekir Donyağı, Top canavarı Yılmaz, Kaleci Zikkeli,Kemal ve Savet Bekir Çoğulu, Uğur Ulumeydan, Refik Demir aklıma ilk gelenler…
Benim de aralarında bulunduğum o yılların futbolcuları… İhsan Mesci, Ahmet Özbay, Cengiz,İsmail ve Halil Akış Kardeşler Sarı Apo, Kara Apo, Himmet Bal, Mustafa Özgüven, Erol Özkandil, Sarı İhsan, Ahmet Şen, Oğuz Erkan, Mehmet Hızal, Mahmut Yaman, Hürzati Konan, Klarnet Hüseyin, İsmail Döngel, Hamdi Çoğulu, Nevzat Demirayak, Abdurrahman Öksüz, Ahmet Değer Konya, Hakkı Seçkin, Ayhan Türker… Ve daha pek çok isim…
Yukarıdaki isimlerin çoğunun bulunduğu bir yaz günü Ilgın’a özel bir maça gitmiştik. Ilgın Kadınhan, Akşehir, Isparta, Burdur, Çivril bizim için birer eğlenceli yolculuklardan sonra maçlar yaptığımız yerlerdi. Kale direklerinde file olan yerler çok azdı: Ilgın’nın zımpara gibi toprak zemini üstünde oynarken Kel Hamdi (Çoğulu)’nin koruduğu filesiz kalemize Ilgınlı futbolculardan biri çok yakından mermi gibi bir şut attı, pantolon gömlekle maçı yöneten hakem autu gösterdi. Şutu atan Ilgınlı itiraz etti “gol” diye. Hakem Hamdi’ye baktı Hamdi’nin arkası kaleye dönükken üstünden füze gibi geçen topu görememişti zaten. Seyirciler “gol gol” diye bağırıyorlardı. Fakat hakem golü vermek istemedi. Ben golü görmüştüm, “gol hakem Bey” dedim. O zamanlar hakemlere “hocam” denmez “hakem Bey” denirdi… Ben “gol” dediğim için kimse bana bir şey söylemedi, ne bir takdir ne de bir kızgınlık… Zaten maçı kazanmış ben de bir gol atmıştım…
Geçtiğimiz hafta sonu oynanan GS-Beşiktaş maçının 54. Dakikasında GS kalesi önündeki bir karambol sonucu dışarı çıkan top için maçın hakemi aut kararı verir; fakat GS’li Semih topun kendi ayağından çıktığını işaret edince hakem korner kararı verir ve Beşiktaş korner atışı kullanır. Maçı 1-0 kazanır GS… Maçtan sonra yapılan yorumlarda ve ertesi günkü gazetelerde Semih’in bu davranışı övülür ve takdir edilir, öyle ki maçın nasıl geçtiğinden çok Semih’in bu centilmen davranışı konuşulur yazılır. Biraz da maçla ilgili fazla söylenecek söz olmadığı için öne çıkar Semih…
Evet Semih, gerçekten takdir edilecek ve örnek bir centilmenlik yapmıştır; ancak bu çok doğal ve olması gereken hareketi, dürüst davranışı futbolda ve toplumda Semih gibi yapanlar çok azaldığı için futbol dünyasında iki üç gün boyunca yankılanmıştır. Halbuki yaşı altmışın üzerindeki bizim futbol oynadığımız günlerin futbolcuları için bunlar söz konusu bile olmazdı. Değil korner, taç, aut hakemin vermediği gol kararını bile düzelten futbolcular vardı. Nostalji olması yönünden de birkaç anımı aktarmak istiyorum..
Ben futbol sahalarına çıktığımda henüz on dört on beş yaşlarındaydım. Genç takımlar filan yoktu o zamanlar… Yani 1957-1958-1959 -1960 yılları… O yıllarda Kalespor, Doğanspor, Afyon Gençlik, Esnafspor, Kocatepe gibi gençlik kulüpleri, Demirspor, Çimentospor gibi iki kurum takımı, Havagücü, Karagücü gibi iki askeri takım vardı Afyon’da. Bu takımlardan oluşan maçlar çok çekişmeli geçerdi. Çok yetenekli futbolcular vardı bu takımlarda. Benden bir önceki kuşaktan, beni Doğanspor’a lisansiyer yapan Kunduracı Kamil, Kara Celal, Çeşin Hoca (Mehmet Cirit) Kaya Öztekin, Badak Ali, Hamdi Aliç, (bu üç isim Ankara Gençlerbirliği’nde oynadılar) Jet Hakkı, Hikmet ve Bekir Donyağı, Top canavarı Yılmaz, Kaleci Zikkeli,Kemal ve Savet Bekir Çoğulu, Uğur Ulumeydan, Refik Demir aklıma ilk gelenler…
Benim de aralarında bulunduğum o yılların futbolcuları… İhsan Mesci, Ahmet Özbay, Cengiz,İsmail ve Halil Akış Kardeşler Sarı Apo, Kara Apo, Himmet Bal, Mustafa Özgüven, Erol Özkandil, Sarı İhsan, Ahmet Şen, Oğuz Erkan, Mehmet Hızal, Mahmut Yaman, Hürzati Konan, Klarnet Hüseyin, İsmail Döngel, Hamdi Çoğulu, Nevzat Demirayak, Abdurrahman Öksüz, Ahmet Değer Konya, Hakkı Seçkin, Ayhan Türker… Ve daha pek çok isim…
Yukarıdaki isimlerin çoğunun bulunduğu bir yaz günü Ilgın’a özel bir maça gitmiştik. Ilgın Kadınhan, Akşehir, Isparta, Burdur, Çivril bizim için birer eğlenceli yolculuklardan sonra maçlar yaptığımız yerlerdi. Kale direklerinde file olan yerler çok azdı: Ilgın’nın zımpara gibi toprak zemini üstünde oynarken Kel Hamdi (Çoğulu)’nin koruduğu filesiz kalemize Ilgınlı futbolculardan biri çok yakından mermi gibi bir şut attı, pantolon gömlekle maçı yöneten hakem autu gösterdi. Şutu atan Ilgınlı itiraz etti “gol” diye. Hakem Hamdi’ye baktı Hamdi’nin arkası kaleye dönükken üstünden füze gibi geçen topu görememişti zaten. Seyirciler “gol gol” diye bağırıyorlardı. Fakat hakem golü vermek istemedi. Ben golü görmüştüm, “gol hakem Bey” dedim. O zamanlar hakemlere “hocam” denmez “hakem Bey” denirdi… Ben “gol” dediğim için kimse bana bir şey söylemedi, ne bir takdir ne de bir kızgınlık… Zaten maçı kazanmış ben de bir gol atmıştım…
