ZAFER VE ÖTESİ GENERAL DİGENİS'İN ATI

19 Mayıs 1919’da Samsun‘dan başlayan uzun, meşakkatli, tehlikeli; aynı zamanda fedakârlık şeref, cesaret ve yurt severlik dolu kader yolculuğu, 9 Eylül 1922’de İzmir’de noktalandı.. Bu son yeni bir başlangıçtı da yeni ufuklara ve yeni dünyalara açılan…
Her yolculuk bir küçük adımla başlar, sürer ve sonlanır; İstiklâl Savaşı,İzmir rıhtımlarında başladı ve yine orada sonlandı. Bu son, bir zaferle taçlandı; büyük dünya tarihinin gördüğü en anlamlı zaferiyle.. Adına Milli Kurtuluş Hareketi denilen büyük ve çağdaş hareketin, büyük değişimlerin, devrimlerin kuruluş ve yapılanma devri ise bu bitişten sonra başlayacaktır..
Gazi Mustafa Kemal için “zafer”, gâye değil araçtır çünkü…
Başkumandan Mustafa Kemal Atatürk Binbaşı İhsan’ın (ERYAVUZ) Keçiören’deki evinden 16-17 Ağustos 1922 günü son yemeğini yiyip alacakaranlıkta ayrılmıştı.. Evin Hanımı Nuriye Hanım, vedâ sırasında Paşa’ya duâ edip bir tas su dökmüştü ardından.. Bu hüzünlü ve sonu meçhul vedâ sahnesi sevinçli haberlerle aydınlandı günler sonra.. Zafer kazanılmış, sevinçten çılgına dönmüştü herkes.. Zaferden birkaç gün sonra bir süvari yüzbaşısı ile bir onbaşı geldi İhsan Eryavuz’un evine.. Onbaşının yedeğinde de şâhâne kızıl renkli saf kan bir İngiliz atı… Koşumları ve eğeri o güne kadar kimsenin görmediği güzellikteydi.. Yüzbaşı Bülent Asım’ın annesine (Topçu İhsan’ın oğludur Bülent Asım) bir mektup getirmişti Paşa’dan… Mektupta: “Nuriye Hanımefendi! Vedâ gecesinde ettiğiniz duâ, nezd-i İlâhi’de kabul gördü.. Zafer müyesser oldu: General Digenis’in binek atını bir hâtırây- zafer olarak kabul buyurmanızı istirhâm ederim” satırlarını okuyan Nuriye Hanım göz yaşalarını tutamadı …. Bu mektup ve armağan olarak gönderilen bu zarif at, Paşa’nın, bu büyük insanın karakterini de yansıtıyordu..