24 Aralık 2012 Pazartesi 02:00:00
Bildiğiniz gibi idam cezası 2002 yılında meclisteki partilerden MHP dışındakilerin tamamının olur vermesiyle kaldırılmıştı. O günden bugüne vatandaşlar olarak birçoğumuz idam cezasının geri gelmesini ister hale geldik. Çünkü on yıldır gelişen olaylar idam cezasının uygulanmasında kamu yararı olduğunu ortaya çıkardı.
Bir ülkede cezalar caydırıcı olmaz ise suçlarda artış olur. Bugün bizim ülkemizde olduğu gibi. Çin’de gecenin saat 1’inde bir bayan caddelerde rahatlıkla gezebiliyor. Neden?
Çünkü cezalar çok ağır ve idam cezası var. Bizim ülkemizde aynı şekilde gecenin 1 veya 2‘sinde bir bayan gezebilir mi? Hayır.
Cezaların ağır olması kimin işine gelmez. Suç işleme eğiliminde olan veya adeta suç makinesi haline gelmişlerin işine gelmez. Yasalara uyan, hak, hukuk gözeten, kendi işinde gücünde olan sade vatandaşın cezalardan korkmasına veya cezanın ağır olmasından rahatsız olmasına zaten gerek yoktur.
Ülkemizde 2002’de gökkuşağı koalisyonu tabir ettiğiniz MHP hariç bütün partilerin idamın kaldırılmasına evet oyu kullanmalarının bir amacı da bebek katilini kurtarmaktı. Bu konu başlı başına yazılacak bir konudur ve bir yazımızda da bunu paylaşabiliriz. Ancak; güncel hayatımız da insanların ekonomik, sosyal ve psikolojik sebeplerle suç ve özellikle cinayet işleme oranlarının arttığı son yıllarda bizim hukukumuza ağır cezalar özellikle de idam girmelidir. Çünkü hapis cezaları yeterli değildir ve yapanın yanına kar kalmaktadır.
Aflar ülkesinde yaşamanın sonucu olarak da nasıl olsa af çıkar beklentisi de suçları artırmaktadır. Birçok defa değişik isimler altında bu ülkede af çıkarılmıştır ama hiçbirisinde de maksat hâsıl olmamış tam tersine aftan faydalanan suçlular belli bir zaman sonra ya yeniden cezaevlerinin yolunu tutmuşlar ya da dağa çıkıp terörist olmuşlardır. Hele bundan sonra bir başbakan yardımcısının dağa çıkmayı masumane davranış olarak değerlendirdiği ve bir çok mihrak tarafından ayrımcılığın körüklendiği böyle bir dönemde afların zararları daha da önem arz etmektedir.
Kısacası idamı geri getirelim ki haklı ile güçlü, zararlı ile faydalı, arlı ile arsız kendi yerini bulsun. Kamuoyu da rahatlasın. Ama sizinde bildiğiniz gibi ağa paşalar istemeyeceğine göre bu imkânsızdır.
Bildiğiniz gibi idam cezası 2002 yılında meclisteki partilerden MHP dışındakilerin tamamının olur vermesiyle kaldırılmıştı. O günden bugüne vatandaşlar olarak birçoğumuz idam cezasının geri gelmesini ister hale geldik. Çünkü on yıldır gelişen olaylar idam cezasının uygulanmasında kamu yararı olduğunu ortaya çıkardı.
Bir ülkede cezalar caydırıcı olmaz ise suçlarda artış olur. Bugün bizim ülkemizde olduğu gibi. Çin’de gecenin saat 1’inde bir bayan caddelerde rahatlıkla gezebiliyor. Neden?
Çünkü cezalar çok ağır ve idam cezası var. Bizim ülkemizde aynı şekilde gecenin 1 veya 2‘sinde bir bayan gezebilir mi? Hayır.
Cezaların ağır olması kimin işine gelmez. Suç işleme eğiliminde olan veya adeta suç makinesi haline gelmişlerin işine gelmez. Yasalara uyan, hak, hukuk gözeten, kendi işinde gücünde olan sade vatandaşın cezalardan korkmasına veya cezanın ağır olmasından rahatsız olmasına zaten gerek yoktur.
Ülkemizde 2002’de gökkuşağı koalisyonu tabir ettiğiniz MHP hariç bütün partilerin idamın kaldırılmasına evet oyu kullanmalarının bir amacı da bebek katilini kurtarmaktı. Bu konu başlı başına yazılacak bir konudur ve bir yazımızda da bunu paylaşabiliriz. Ancak; güncel hayatımız da insanların ekonomik, sosyal ve psikolojik sebeplerle suç ve özellikle cinayet işleme oranlarının arttığı son yıllarda bizim hukukumuza ağır cezalar özellikle de idam girmelidir. Çünkü hapis cezaları yeterli değildir ve yapanın yanına kar kalmaktadır.
Aflar ülkesinde yaşamanın sonucu olarak da nasıl olsa af çıkar beklentisi de suçları artırmaktadır. Birçok defa değişik isimler altında bu ülkede af çıkarılmıştır ama hiçbirisinde de maksat hâsıl olmamış tam tersine aftan faydalanan suçlular belli bir zaman sonra ya yeniden cezaevlerinin yolunu tutmuşlar ya da dağa çıkıp terörist olmuşlardır. Hele bundan sonra bir başbakan yardımcısının dağa çıkmayı masumane davranış olarak değerlendirdiği ve bir çok mihrak tarafından ayrımcılığın körüklendiği böyle bir dönemde afların zararları daha da önem arz etmektedir.
Kısacası idamı geri getirelim ki haklı ile güçlü, zararlı ile faydalı, arlı ile arsız kendi yerini bulsun. Kamuoyu da rahatlasın. Ama sizinde bildiğiniz gibi ağa paşalar istemeyeceğine göre bu imkânsızdır.
