4 Şubat 2013 Pazartesi 02:00:00
Toplumumuzda insanların bazıları hatta çoğu kendi kusurlarını bilmez. Başkalarının
gözündeki çöpü görür de, kendi gözündeki merteği bir türlü göremez. Kusurlarımızın hata olduğunu dahi düşünmeyiz. Belki de üzerinde durmayız. Aslında çevredeki insanlar hal ve hareketleri ile bunu ima ederler, ancak kendisini vazgeçilmez zanneden aktörümüz bunu bir türlü anlamaz. Oysaki hatasız kul olmaz yaklaşımı kendisini ılımlı ve olumlu hale getirecektir. Ama ne acı ki başkalarına tepeden bakma alışkanlığı onun kendi kusurlarını görmesine engeldir.
Kusurlarımızı öğrenmenin birkaç yolu vardır.
Bu hususta insan kendini talebe kabul etmelidir. Yaşı kendinden küçük dahi olsa bilmediği hususlarda bilenlere sormalıdır.
Kendi kusurlarını gösterecek salih ve basiret sahibi bir arkadaş bulmalı ve kusurlarını söylemesi için ona rica etmelidir. Hakiki dostlardan başkasına kusur sormak fayda etmez.
Kimi dalkavukluk eder, görse de söylemez. Kimi haset eder, kusur olmayan şeyi kusur gibi gösterir.
Düşmanlarımızda kusurlarımızı dillerine dolayabilir. Kin ve nefret gözlüğü ile bakan, olmayan kusurları da görür. İnsan tabiatı gereği düşmanın ikazını hoş görmez fakat akıllı insan düşman sözünden istifade eder.
Bir diğer yol ise başkalarının kusurlarında kendi kusurlarımızı görmektir. Ayyaş, kumarbaz birinin ve hırsızın haline kimse gıpta etmez.
İnsan kendi kusurlarını zor anlar. Güvendiği arkadaşına sormalıdır. Sadık dost arkadaşını tehlikelerden, korkulardan korur. Eğer gerçek dost ise, yol arkadaşının kusur ve eksiklerini gidermeli ve onlardan zarar görmesini engellemelidir. Herkesten önce eksik arıyor ise onun dostluğundan da uzak durmak gerekir.
Kusurlar konusunda herkes kendi vicdani muhasebesini yaparsa kendi gözündeki merteği başkasının gözündeki çöpten önce görecek ve öncelikli olarak kendi kusurlarını düzeltecektir.
Kusursuz günler dileğiyle…
Toplumumuzda insanların bazıları hatta çoğu kendi kusurlarını bilmez. Başkalarının
gözündeki çöpü görür de, kendi gözündeki merteği bir türlü göremez. Kusurlarımızın hata olduğunu dahi düşünmeyiz. Belki de üzerinde durmayız. Aslında çevredeki insanlar hal ve hareketleri ile bunu ima ederler, ancak kendisini vazgeçilmez zanneden aktörümüz bunu bir türlü anlamaz. Oysaki hatasız kul olmaz yaklaşımı kendisini ılımlı ve olumlu hale getirecektir. Ama ne acı ki başkalarına tepeden bakma alışkanlığı onun kendi kusurlarını görmesine engeldir.
Kusurlarımızı öğrenmenin birkaç yolu vardır.
Bu hususta insan kendini talebe kabul etmelidir. Yaşı kendinden küçük dahi olsa bilmediği hususlarda bilenlere sormalıdır.
Kendi kusurlarını gösterecek salih ve basiret sahibi bir arkadaş bulmalı ve kusurlarını söylemesi için ona rica etmelidir. Hakiki dostlardan başkasına kusur sormak fayda etmez.
Kimi dalkavukluk eder, görse de söylemez. Kimi haset eder, kusur olmayan şeyi kusur gibi gösterir.
Düşmanlarımızda kusurlarımızı dillerine dolayabilir. Kin ve nefret gözlüğü ile bakan, olmayan kusurları da görür. İnsan tabiatı gereği düşmanın ikazını hoş görmez fakat akıllı insan düşman sözünden istifade eder.
Bir diğer yol ise başkalarının kusurlarında kendi kusurlarımızı görmektir. Ayyaş, kumarbaz birinin ve hırsızın haline kimse gıpta etmez.
İnsan kendi kusurlarını zor anlar. Güvendiği arkadaşına sormalıdır. Sadık dost arkadaşını tehlikelerden, korkulardan korur. Eğer gerçek dost ise, yol arkadaşının kusur ve eksiklerini gidermeli ve onlardan zarar görmesini engellemelidir. Herkesten önce eksik arıyor ise onun dostluğundan da uzak durmak gerekir.
Kusurlar konusunda herkes kendi vicdani muhasebesini yaparsa kendi gözündeki merteği başkasının gözündeki çöpten önce görecek ve öncelikli olarak kendi kusurlarını düzeltecektir.
Kusursuz günler dileğiyle…
