Köylerde nüfus azalıyor. Genç nüfus neredeyse yok denecek kadar az.
Gençler köylerde gelecek görmüyor. Çünkü eğitim ve sosyal imkanların olmayışı gençleri haklı çıkarıyor. Hatta yaşlılarda istemeseler de çocukları ve torunlarının arkasından köyden gitmek zorunda kalabiliyorlar.
Şehirde emekli olup, belki bol oksijenle rahatsızlığım iyi olur diye köye yerleşen bir kaç kişinin dışında köyler göç almıyor. Onlarda zaten üretmek için gelmiyorlar.
Köylerde kalıp tarım ve hayvancılıkla uğraşanlar elli yaş üstü. Yani on sene sonra köyde üretim yapabilecek kimse kalmayacaktır. Çünkü, bu işler ağır işler.
Tarımla uğraşanlar vakti gelip ahirete intikal ettikçe şehirde yaşayan mirasçıları da genelde kırgınlıkla paylaştıkları özellikle kurak tarlaları değerlendiremiyorlar. Kısa sürede bu tarlalar atıl kalmaya aday.
Bütün bunlar, geleceğimizin daha da tehlikede olduğunu gösteriyor. Hep sunni gıdalardan şikayet ederiz. Birçok hastalığın sebebini de buna bağlarız.
Gıda güvenliğimiz, ekonomimiz zarar görecek ve dışa bağımlılığımız artacak demektir.
Bazı yabancı ülkelerde devlet köylere başta makine ve yatırım olmak üzere her türlü desteği vermiş, üretimde lider olmuşlar. İşin sosyal yönünü de düşünüp tiyatro dahi kurmuşlar.
Peki ne yapmalıyız?
-İnsanımızı doğduğu yerde doyurmalıyız.
-Tarımsal ürünlerin girdi maliyetleri düşürülmeli ve teşvik edilmelidir.
-Tarım ve hayvancılık ihtisas bölgeleri kurulmalı ve üretim planları yapılmalıdır.
- Gençlerin köylerde kalmaları için sadece ekonomik değil, sosyal imkanların oluşturulması gerekir.
-Yerel yöneticiler modern tarımın ve istihdamın geliştirilmesi, göçün durdurulması için projeler üretmelidir.
