Lambalar yanmıyor, sokağım karardı
Tekabül etti evime ışığı
Şiddetiyle zihnimi dahi aydınlattı
Soğuk havada yanaklarıma yansıdı.
***
Dumanlar şehre indi sevgilim
Görebiliyorsan söyle, ben kimim?
Dizlerimin üzerinde kardan kedim
Yakından tanıyor seni şiirlerim.
***
Göremiyorum, sis akıyor şehre
Bırak, şair dönsün heykele
Hepimiz gitmeyecek miyiz ahirete?
Yetişemedim batacak olan gemiye.
***
Toz pembe bir yalan
Göz gözü görmez aman
Hediyen ellerinde, yıldızlı akşamdan
İlhamlar senden, değil buluttan.
***
Öfkem, dolu, yaşlı zihnime
Toprağına al beni, düşünme
Boş gözlerle numaradan ağlayıverme
Sokaklarda çiçek kokusu, kendime.
***
Söz uçar, söz kalır
Zihinde kelimeler akar, yankılanır
Ölünce yorgunluğun tadı kalır
Gözlerin burunda tüter, koklanır.
***
Tiyatro kesiti sanki mahalle
Canlandı anılar, ateşe verme
Nehir misali akmış sahne
Kirpikler ıslak, çeyrek 12’ye.
***
Döngü gösterir akıllanana kadar
Hayat böyle derslerle günahkâr
Mezarımız olmuş yoksulmuşçasına dapdar
İnsanoğlu toprak sanıp basar.
***
Tarihe adın elbet geçer
Yazar seni kitaplar, kalemler
Kimse düşünmez, akılda dertler
Bencillik nedir ki eser?
***
Nefes bizi etti harap,
Doğmuşuz çekmek için azap.
Kalbim acır bazen, düşünürüm,
Derinlere dalan gözlerim hüzünlüdür.
***
Selamım, geceden karanlık boncuklarına.
Bakkal, borç defterini yaksa
Ödeyeceğim para benim hayatımsa,
Feda olsun yaşamım sana.
Hayrunisa BİNGÜL
