24 Şubat 2010 Çarşamba 02:00:00
“ el ülemâü verasetül enbiya “ hadisi şerifinden anladığımıza göre, alimler peygamberlerin varisleridir. Bu nurun varisleri de alimlerdir.
Mâide suresi 15. Ayette şöyle buyruluyor:
“Gad câeküm minallahi nûrun ve kitâbün mümin“ “Gerçekten size Allah’tan bir nur ve apaçık bir kitap gelmiştir.” (Maide 15 )
Bu ayetteki “nur“ dan kasıt Sevgili Peygamberimizdir. “Kitap“ ise hidayet rehberimiz Kur’an-ı kerim’dir.
Allahü teâlanın kendi nurundan ilk olarak yarattığı varlık, kâinatın efendisi Sevgili Peygamberimizdir. Bu konu ile ilgili olarak peygamber efendimiz şöyle buyuruyor:
“ Ben yaratılış bakımından peygamberlerin ilki olduğum halde, onların hepsinden sonra gönde-rildim.” (Hakim ) Nitekim Sevgili Peygamberimiz:
“Küntü nebiyyen ve êdemü beynerrûhi vel cesedi “
“Âdem ruh ile ceset arasında iken ben peygamberdim.” (Ahmed Bin Hanbel, İmam Suyuti, Camiu’s-Sağir Ve Tercemesi, Aydın Yayınları: 1/590)
Yine Cenâb-ı Allah’ın “Elestü bi rabbiküm..” (A’raf; 172 ) “ Ben sizin Rabbiniz değil miyim ? “ sorusuna ilk önce “ Bela “ “Evet “ cevabı veren de O’dur.
Resulullah –sallallahü aleyhi vesellem – Efendimiz yine bir başka hadiste şöyle buyuruyor:
“ Ben Âdem yaratılmazdan on dört bin sene önce, Aziz ve Celil olan Rabbimin yanında nur olarak mevcuttum.” (Kütüb-i Sitte Muhtasarı Tercüme ve Şerhi c. 12, sh: 404) Ayrıca bak. Celal YILDIRIM, İlmin Işığında Asrın Kur’an Tefsiri cilt 1, s: 362)
EBUL-ERVAH-RUHLARIN BABASI
Sevgili Peygamberimiz aleyhisselatü vesselam Allah-ü Teâla’nın nuru olduğu gibi aynı zamanda da ruhudur. Çünkü Yüce Allah kendi ruhundan O’na ruh vermiş; o ruhtan da bütün ruhları yaratmış ve alemlere hayat vermiştir. Onun için O’nun ruhu bütün ruhların babasıdır, yani “ Ebul Ervah”tır.
“Yâ sîn- Ey insan“ (Yasin suresi ayet!) hitabının muhatabı da odur. Yine Tin suresinde “ Legad halegnel insâne fi ahseni tegvîm” “ Biz insanı en güzel biçimde ve kıvamda yarattık “ ayet-i kerimesinde en güzel surette yaratıldığı ifade edilen insanda Hz. Muhammed’dir. Ve O’nun şahsında insanoğludur.
Yine İsra suresi 70. Ayette buyrulduğu gibi : “ Velegad kerremnâ benî âdeme…” “Biz Âdemoğlunu mükerrem kıldık. ”
“Aslıhu nûr cismuhû Âdem, Velegad kerremnâ ben”i Âdem“ ifadesinin muhatabı da yine O’dur.
O SEBEB-İ MEVCUDATTIR
Cenâb-ı Allah bütün mevcudâtı, âlemleri, felekleri O’nun yüzü suyu hürmetine yaratmıştır. Bu gerçeği bir hadis-i kutside Yüce Allah şöyle ifâde eder:
“ Levlâke levlâk lemâ halegtül eflâk “ (Sen olmasaydın felekleri yaratmazdım)
O bütün mevcudatın özü, çekirdeği ve mayasıdır. Bu sebeple Sebeb-i Mevcudattır. Sevgili peygamberimiz (s.a.s.)”Allah’ım! Sen’den sevgini, Seni sevenlerin sevgisini ve Senin sevgine ulaştıracak ameli istiyorum. Allah’ım! sevgini bana nefsimden, ailemden, malımdan ve soğuk sudan daha hayırlı kıl.” (Tirmizi, Davat,72) diye dua etmiştir.
Allah’ı sevmenin yolu peygamberi sevmekten ve Onun yolunu takip etmekten geçmektedir.(Al-i İmran, 3/31)
Bütün bunlar gösteriyor ki, evrende her şey sevgiden var olmuş, sevgiyle varlığını sürdürmektedir. Sevginin kaynağı ise Hz. Muhammed’dir.
Bir beyit vardır, işitildiğinde nefesleri kesecek bir beyit:
“Muhabbetten Muhammed oldu hâsıl
Muhammedsiz muhabbetten ne hâsıl”.
(Bezmi Alem Valide Sultan)
Hazret-i Âdem’in ismi ve cismi yokken, dünya ve ahiretin adı ve şanı anılmazken, Peygamber (s.a.s.)’in pak nuru yaratılmış, iki cihanın yaratılmasına O sebep olmuştur.
Ibn-i Asâkîr’ in tahrîc ettiği bir hadis-i kutsi ‘de, “Habibim dünya ve ehlini Senin şerefini ve yanımdaki yüksek yerini bildirmek, Seni tanıtmak için yarattım. Eğer Sen olmasaydın, cihanı yaratmazdım.”(Keşf’ül Hafa, 2/214)) denilmektedir.
(Devamı Yarın)
“ el ülemâü verasetül enbiya “ hadisi şerifinden anladığımıza göre, alimler peygamberlerin varisleridir. Bu nurun varisleri de alimlerdir.
Mâide suresi 15. Ayette şöyle buyruluyor:
“Gad câeküm minallahi nûrun ve kitâbün mümin“ “Gerçekten size Allah’tan bir nur ve apaçık bir kitap gelmiştir.” (Maide 15 )
Bu ayetteki “nur“ dan kasıt Sevgili Peygamberimizdir. “Kitap“ ise hidayet rehberimiz Kur’an-ı kerim’dir.
Allahü teâlanın kendi nurundan ilk olarak yarattığı varlık, kâinatın efendisi Sevgili Peygamberimizdir. Bu konu ile ilgili olarak peygamber efendimiz şöyle buyuruyor:
“ Ben yaratılış bakımından peygamberlerin ilki olduğum halde, onların hepsinden sonra gönde-rildim.” (Hakim ) Nitekim Sevgili Peygamberimiz:
“Küntü nebiyyen ve êdemü beynerrûhi vel cesedi “
“Âdem ruh ile ceset arasında iken ben peygamberdim.” (Ahmed Bin Hanbel, İmam Suyuti, Camiu’s-Sağir Ve Tercemesi, Aydın Yayınları: 1/590)
Yine Cenâb-ı Allah’ın “Elestü bi rabbiküm..” (A’raf; 172 ) “ Ben sizin Rabbiniz değil miyim ? “ sorusuna ilk önce “ Bela “ “Evet “ cevabı veren de O’dur.
Resulullah –sallallahü aleyhi vesellem – Efendimiz yine bir başka hadiste şöyle buyuruyor:
“ Ben Âdem yaratılmazdan on dört bin sene önce, Aziz ve Celil olan Rabbimin yanında nur olarak mevcuttum.” (Kütüb-i Sitte Muhtasarı Tercüme ve Şerhi c. 12, sh: 404) Ayrıca bak. Celal YILDIRIM, İlmin Işığında Asrın Kur’an Tefsiri cilt 1, s: 362)
EBUL-ERVAH-RUHLARIN BABASI
Sevgili Peygamberimiz aleyhisselatü vesselam Allah-ü Teâla’nın nuru olduğu gibi aynı zamanda da ruhudur. Çünkü Yüce Allah kendi ruhundan O’na ruh vermiş; o ruhtan da bütün ruhları yaratmış ve alemlere hayat vermiştir. Onun için O’nun ruhu bütün ruhların babasıdır, yani “ Ebul Ervah”tır.
“Yâ sîn- Ey insan“ (Yasin suresi ayet!) hitabının muhatabı da odur. Yine Tin suresinde “ Legad halegnel insâne fi ahseni tegvîm” “ Biz insanı en güzel biçimde ve kıvamda yarattık “ ayet-i kerimesinde en güzel surette yaratıldığı ifade edilen insanda Hz. Muhammed’dir. Ve O’nun şahsında insanoğludur.
Yine İsra suresi 70. Ayette buyrulduğu gibi : “ Velegad kerremnâ benî âdeme…” “Biz Âdemoğlunu mükerrem kıldık. ”
“Aslıhu nûr cismuhû Âdem, Velegad kerremnâ ben”i Âdem“ ifadesinin muhatabı da yine O’dur.
O SEBEB-İ MEVCUDATTIR
Cenâb-ı Allah bütün mevcudâtı, âlemleri, felekleri O’nun yüzü suyu hürmetine yaratmıştır. Bu gerçeği bir hadis-i kutside Yüce Allah şöyle ifâde eder:
“ Levlâke levlâk lemâ halegtül eflâk “ (Sen olmasaydın felekleri yaratmazdım)
O bütün mevcudatın özü, çekirdeği ve mayasıdır. Bu sebeple Sebeb-i Mevcudattır. Sevgili peygamberimiz (s.a.s.)”Allah’ım! Sen’den sevgini, Seni sevenlerin sevgisini ve Senin sevgine ulaştıracak ameli istiyorum. Allah’ım! sevgini bana nefsimden, ailemden, malımdan ve soğuk sudan daha hayırlı kıl.” (Tirmizi, Davat,72) diye dua etmiştir.
Allah’ı sevmenin yolu peygamberi sevmekten ve Onun yolunu takip etmekten geçmektedir.(Al-i İmran, 3/31)
Bütün bunlar gösteriyor ki, evrende her şey sevgiden var olmuş, sevgiyle varlığını sürdürmektedir. Sevginin kaynağı ise Hz. Muhammed’dir.
Bir beyit vardır, işitildiğinde nefesleri kesecek bir beyit:
“Muhabbetten Muhammed oldu hâsıl
Muhammedsiz muhabbetten ne hâsıl”.
(Bezmi Alem Valide Sultan)
Hazret-i Âdem’in ismi ve cismi yokken, dünya ve ahiretin adı ve şanı anılmazken, Peygamber (s.a.s.)’in pak nuru yaratılmış, iki cihanın yaratılmasına O sebep olmuştur.
Ibn-i Asâkîr’ in tahrîc ettiği bir hadis-i kutsi ‘de, “Habibim dünya ve ehlini Senin şerefini ve yanımdaki yüksek yerini bildirmek, Seni tanıtmak için yarattım. Eğer Sen olmasaydın, cihanı yaratmazdım.”(Keşf’ül Hafa, 2/214)) denilmektedir.
(Devamı Yarın)
