Güzel öyküleri vardır polislerin.
Kimsenin duymasını istemezler, ama duyanlar onların nasıl vicdana sahip olduğunu kavrar.
Keşke hep anlatsalar öykülerini, vicdanlarını, başarılarını.
***
Yine bir gündelik trafik kontrolü… Her şey yolunda gidiyor. Polis, bir kamyonu durduruyor.
-Ehliyet ve ruhsatınızı rica edeyim.
Şoför de aynı nezaketle karşılık veriyor:
-Tabii buyurun memur bey.
Polis, durumu izah ediyor, yumuşak bir ses tonuyla:
-Evraklarınızı kontrol etmemiz gerekiyor.
Şoför ise bu duruma alışık:
-Biliyorum, kolay gelsin. Allah hepimize yardımcı olsun.
Polis şoförün yorgun olduğunu anlıyor, aracının kontağını kapatmasını tavsiye ediyor:
-Siz şöyle bir dinlenin buyurun…
Şoför, polisin bu hareketinden memnun.
Memnuniyet, biraz da kendini yakın bulmayı getiriyor:
-Memur bey. 2 gündür doğru düzgün bir şey yemedim. Kamyoncuyuz, yolların peşinden gidiyoruz. Ama cebimizde para yok.
Polis şaşkın:
-Hiçbir şey yemediniz mi?
Şoför devam ediyor:
-İki lokma.. O kadar. Çaresiz kaldım..
Polis, bir taraftan “Ah keşke böyle olmasaydı” der gibi, bir taraftan onaylayıcı bir hareketle başını hafifçe sallıyor:
-Buluruz bir çare…
Şoför şaşırıyor:
-Nasıl bulacaksınız memur bey? İşyerimle mi görüşeceksiniz?
-Hayır.
-Ne yapacaksınız peki?
Akşam evine servisle gidecek olan polis, ceplerini yoklar. Cebinde son bir banknot parası kalmıştır. “Allah verir bakalım” deyip, son parasını şoföre uzatır:
-Bakın bu sizi biraz idare eder.
Şoför, hem sevinçlidir, hem şaşkın:
-Memur bey, kabul edemem bunu.
Polis, dostane yaklaşımını sürdürür:
-Hadi buyurun bu parayı. Yol hâli, aç-susuz devam etmeyin lütfen.
Şoför, ağlamaklı olur:
-Allah razı olsun…Sizin gibi insanlar kaldı mı bu dünyada?
Polis, mütevaziliğini korur:
-Hadi bakalım, hayırlı yolculuklar.
Şoförün ağzında bir cümlelik dua kalır:
-Allah razı olsun…
SON
DAKİKA
