Bir varmış, bir yokmuş…
Hak Teâlâ’nın yeryüzüne serptiği nimetlerden payını bol bol almış bir ülke varmış.
Suları billur gibi akarmış, dağları maden yüklü, toprağı bereketli, baharı cennet kokuluymuş.
Yazı serinlik, kışı dirlik, toprağı verimli, bin bir çeşit nimetle doluymuş.
Bu ülke öyle güzelmiş ki çevresindeki diyarlarda yaşayanların gözü onda kalırmış.
Haset eden çok olurmuş; kimi kılıçla gelmiş, kimi topla tüfekle…
Sonunda anlamışlar ki bu ülke kılıçla, topla tüfekle yıkılmaz.
O yüzden halkının arasına fitne sokmaya başlamışlar.
“Sen başkasın, O başka, yolunuz ayrıdır” derlermiş.
Kardeşi kardeşe düşürmek, milleti bölmek isterlermiş.
İçlerinden hainleri seçip, maşa olarak kullanırlarmış.
Bu hainlerin en zalimi, en kanlısı
Bebek Canavarı diye anılırmış.
Bu canavarın vicdanı yok, kalbi taştan da katıymış.
Yıllar boyunca bu ülkenin üstüne kara bulut gibi çökmüş.
Masum bebeklerin canını almış,
Gençlerin umutlarını söndürmüş,
Askeri, kadını, bebeği, ayırt etmeden
On binlerce cana kıymış.
Ocaklar sönmüş, analar diz dövmüş, ağıtlar göğe yükselmiş.
Devran dönmüş, zaman değişmiş.
Canavarı kullanan düşman ülkeler artık ona lüzum görmez olmuş.
Bir gün gelip bebek canavarını bağlayıp bu ülkeye teslim etmişler.
Halkın yüreği o gün ateşmiş.
“Bu canavar asılsın!” yanan yüreklere su serpilsin demişler.
“Şehitlerimizin, bebeklerimizin ahı yerde kalmasın!” diye haykırmışlar.
Lâkin bazı gafil yöneticiler çıkıp;
“İdam doğru değildir” deyip
Sözle, vaatle, unutturmayla halkı yatıştırmışlar.
Halkın hafızası zayıfmış; zamanla acı küllenmiş.
Ama içlerinden bir grup varmış ki içtikleri andı unutmamış.
Şehidin kanını, bebeğin çığlığını yüreğinde taşımış.
Ne var ki sesleri duyulmamış.
Bebek Canavarı ise,
Kalın duvarlı, korunaklı bir zindanda yaşamaya devam etmiş.
Yıllar geçmiş…
Düşman ülkeler bebek canavarına yeni bir görev vermişler.
Canavar çok yaşlanmış olsa da heyecana kapılmış
Affedilme sevdasına düşmüş.
Devlet büyüklerine hediyeler göndermiş.
O hediyelerden biri de el dokuması bir kilimmiş.
Bu kilimi, kendisi gibi karanlık adamlara verip
Bilge, aksakallı bir devlet büyüğüne göndermiş.
Bilge kişi kilime bakmış,
İlmeğine bakmış,
Sonra başını kaldırıp şöyle demiş:
“Ben bu hediyeyi alamam.
Bu kilimin her ilmeğinde
Şehidimin kanı,
Bebeğimin gözyaşı,
Askerimin son nefesi vardır.
Ben bunu alırsam
Senin zulmünle birlikte ölen herkesin vebali omzuma biner.
Bizim töremizde kilim
Emekle dokunur,
Niyetle işlenir,
Göz nuruyla tamamlanır.
Senin nurla, emekle işin olmaz.
Sen olsa olsa kötü niyetli bir cani,
Emek hırsızı bir canavarsın.”
Aksakallı Bilge, böyle deyip kilimi geri çevirmiş ve hüküm vermiş:
“Suçlar cezasız kalırsa devlet içten içe çürür.
Bu canavar affedilmeye layık değildir,
Ne gün yüzü görsün,
Ne de adının anıldığı yerde huzur olsun.”
O günden sonra Bebek Canavarı,
Güneş görmeyen,
Sesi yankılanmayan,
Dar ve karanlık zindanlara mahkûm edilmiş.
Hali asılmaktan beter olmuş,
Onun yolundan yürüyen,
Onun kanlı izini takip eden
Diğer canavarlar da bir-bir bulunmuş.
Kiminin maskesi şehirde düşmüş,
Kimi dağda, kimi ovada yakalanmış.
Her biri töre önüne çıkarılmış,
Hak ettikleri ceza neyse verilmiş.
Mazlumun, şehidin ahı yerde kalmamış.
Bunu gören düşman ülkeler
Ve onların kullandığı hainler
Şunu anlamış ki:
Bu halk artık aldanmaz,
Bu millet artık bölünmez.
Hileyle yalanla kandırılamaz,
Kıssadan hisse alınsın, sözün özü bilinsin;
Geçmişten ders almayanın geleceği olmaz,
Devlet töresine sahip çıkmazsa devlet olmaz,
Şehitlerinin kanını unutan halktan millet olmaz,
Hainlere merhametin meşru gerekçesi olmaz.
Gökten üç elma düşmüş:
Biri Millet için,
Biri Devlet için,
Biri de ibret alacak olanlar için...
