Okuyucu olarak da gazeteci olarak da “alıştık” demek zayıf kalır; kanıksadık... Afyonkarahisar Belediye Meclisi’nin hemen hemen her toplantısının ardından uzun uzadıya tartışmalar, iki-güç gün boyunca yapılan açıklamalar…
Tabii bu açıklamaları sadece Afyonkarahisar Belediye Meclisi toplantısının yapıldığı günlerle sınırlandıramayız. Bir faaliyet, yanlış yapılan bir konu, üzerinde düşünülmeden hareket edilen icraatlar, açıklamaların konusu oluyor.
Siyasetin gereği mücadele etmektir. Bunu kabul ediyorum. Günümüzde mücadele alanlarından biri de sosyal medya mecralarıdır, bunu da kabul ediyorum. Ancak “atışma”nın da bir kuralı olması gerektiğini düşünüyorum.
Sabah saatlerinde başlayan ve akşama kadar süren; “Sen bunu dedin”, “Ben de bunu diyorum” havasını yansıtan atışmalar, takip edenleri yormaktan ileri gitmiyor. Bir süre sonra siyasetçilerin vermesi gereken asıl mesaj havada kalıyor.
Sonu gelmez atışmalar, bana Şener Şen ile İlyas Salman’ın Çiçek Abbas filmindeki ünlü atışma sahnesini hatırlatıyor. Kahvehanedekilerin hepsine çay ısmarlamaktan başlayan, “Benim olduğum yerde kimse çay ısmarlayamaz” diye iddialaşmaya varan atışmada, iki tarafın da sinirleri gerilirken izleyenler de eğlencenin tadını çıkarıyordu.
Afyonkarahisar’daki siyaset ortamı da Çiçek Abbas filmi sahnesini andırıyor kimi zaman.
Burada dikkatimi çeken başka bir nokta var:
Hangi taraf, hangi kişi açıklama yaparsa yapsın “karşı mahalle”den seçmen kazanmak üzerine kurgulamıyor metnini.
“Kendi tarafımızdakileri çelikleştirelim” anlayışı ile, hassas noktalar üzerinden paylaşımlar yapılıyor.
Bir taraf “Atatürk” üzerinden ilerlerken, başka bir taraf “Din” üzerinden ilerliyor. Her iki taraf, kendi kullandığı kelimeleri tekeline almış görünüyor. “Atatürk’ü sadece biz savunabiliriz”, “En çok biz dindarız” gibi sonu olmayan bir girdapta dolanıp duruyoruz.
Oysa açıklama yapan tarafların hitap ettiği seçmenlerin çoğunun Atatürk ile, din ile herhangi bir sorunu yok. Benzer konuyu daha önce de yazmaya çalışmıştım: Kimsenin elinde Atametre yok. Ama kimsenin elinde imanı ve ihlası ölçecek cihaz da yok. “En çok ben” demenin, bunu ima etmenin kısa vadede bazı faydaları olur mutlaka; fakat uzun vadede bir faydası yok.
Siyaset kurumu uzun süredir bunu görüyor, yanılsa da yanılgısını tekrarlamaktan geri durmuyor.
Şunu da hatırlatmak gerekir: Milli ve manevi değerler birbirine zıt kavramları barındırmıyor.
Aksine milli ve manevi değerler, toplumun ortalaması tarafından kabul edilen, “bizi biz” yapan unsurlar.
Siyasetçilerimizden beklentimiz, eleştirilerini çözüm merkezli yöneltmeleri; toplumun ortalamasının kabul ettiği değerler üzerinden “tribünlere oynamamaları”dır.
“Ama o da yapıyor” cümlesi, bir mazeret değildir; olsa olsa sorumluluktan bir kaçıştır.
AÇIKLAMA YAPARKEN SEÇENLER, SEÇİLENLER…
Afyonkarahisar’daki siyasetçilerimizin bir kısmı açıklamalarını belirli basın kuruluşlarıyla paylaşmayı adet hâline getirmiş.
Burada partiler üzerinden olumlu örneklerle başlayalım:
AK Parti, Cumhuriyet Halk Partisi, Milliyetçi Hareket Partisi, İYİ Parti, Saadet Partisi, Yeniden Refah Partisi, Zafer Partisi’nin açıklamaları Afyonkarahisar’daki hemen hemen tüm basın kuruluşlarına iletiliyor. Siyasi partilerin kurumsal iletişiminde bir sorun yok.
Bununla birlikte bazı Belediye Meclis Üyeleri’nin açıklamalarının yalnızca birkaç basın kuruluşunda yayınlandığını görüyoruz. Kendi tercihleridir, karışamayız.
Fakat seçilenlerin, basın kuruluşlarını seçmesi Afyonkarahisar’da yeni bir adet olarak karşımıza çıkıyor. İlginç olan ise şu: Afyonkarahisar’da bu ayrımı yapanlar, meselâ Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın uçağında seyahat eden gazetecileri eleştirip bazı unvanlar da takıyor.
Basın metinlerini kimisine iletip kimisine iletmeyerek, projeleri kimisine anlatıp kimisine anlatmayarak kendileri de “uçak gazeteciliği” oluşturma yolunda ilerliyorlar.
Belki farkındalar, belki farkında değiller…
